Дом Бенуа (Санкт-Пецярбург)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Архітэктурны помнік
Дом Бенуа
Дом Бенуа
Дом Бенуа з боку Каменнаастроўскага праспекта
Дом Бенуа з боку Каменнаастроўскага праспекта
59°57′44,70″ пн. ш. 30°18′46,20″ у. д.HGЯO
Краіна Расія
Санкт-Пецярбург Каменнаастроўскі праспект, дом № 26—28; Кронверкская вуліца, дом № 29; Вялікая Пушкарская вуліца, дом № 37
Каардынаты 59°57′44,70″ пн. ш. 30°18′46,20″ у. д.HGЯO
Аўтар праекта Л. М. Бенуа, Ю. Ю. Бенуа, А. М. Бенуа, А. І. Гунст (19111914)
Будаўніцтва 19111914 гады
Статус Герб Расіі Аб'ект культурнай спадчыны РФ № 7810368000№ 7810368000
Дом Бенуа з боку Кронверкскай вуліцы
Маскароны на сценах дома Бенуа ў дварах

Дом Бенуа (руск.: Дом Бенуа; існуе таксама назва Дом трох Бенуа[1][2]) у Санкт-Пецярбургу — помнік гісторыі і культуры рэгіянальнага значэння. Гэты даходны дом быў пабудаваны па заказе Першага Расійскага страхавога таварыства ў стылі неакласіцызму па праекце Л. М. Бенуа, Ю. Ю. Бенуа і А. М. Бенуа пры ўдзеле А. І. Гунста.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Праект будынка па адрасе Каменнаастроўскі праспект, дом № 26—28, быў зацверджаны ў красавіку 1911 года. Будаўніцтва было скончана ў 1912 годзе.

Мяккая пластыка фасадаў, абліцаваных светла-шэрым гаршковым каменем (талькахларытам), які спецыяльна дастаўляўся для будоўлі са Швецыі, падкрэслена вытанчанымі дэкаратыўнымі дэталямі, невысокімі каланадамі і скульптурай. Уезд у адкрыты парадны двор-курданёр аформлены двухрадовай дарычнай каланадай з чырвонага гангуцкага граніту. Гэтым жа каменем абліцавана цокальная частка будынкаў, а дробнымі яго абломкамі, выкладзенымі ў выглядзе мазаікі, аздоблены сцены першага паверху ва ўнутраным дворыку.

Іншая частка дома, якая выходзіць на Кронверкскую (дом № 29) і Вялікую Пушкарскую (дом № 37) вуліцы, пабудавана ў 19131914 гадах.

Усе карпусы велізарнага комплексу злучаны пасродкам цэлай сістэмы двароў, якіх налічваецца больш як дзесяць. Комплекс дамоў быў забяспечаны ўсімі сучаснымі для таго часу камунікацыямі: паравое ацяпленне, убудаваныя ліфты, электрычнасць, гаражы, тэлефоны. Меліся свая электрастанцыя, кацельня, пральня, печ для спальвання смецця, снегатопка. У той час гэта быў самы вялікі жылы комплекс у Санкт-Пецярбургу. У цокальным паверсе размяшчаліся розныя крамы.

Унутраная планіроўка карпусоў вылучаецца сваёй прадуманасцю і функцыянальнасцю. Нягледзячы на тое, што парадныя лесвіцы дома былі выведзены ў адкрытыя двары-курданёры, многім кватэраздымшчыкам прыходзілася карыстацца чорнымі лесвіцамі, якія выходзілі ў класічныя пецярбургскія замкнёныя двары. Такім чынам, праблема вузкіх «двароў-студняў» у шматкватэрных дамах Санкт-Пецярбурга ў гэтым праекце так і не была вырашана. Аднак гэта «новабудоўля» ўяўлялася сучаснікам ледзь не ідэальным узорам будучых шматкватэрных будынкаў у горадзе. Гэта быў адзін з самых добраўпарадкаваных дамоў пачатку XX стагоддзя.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Да 1917 года ў корпусе з боку Кронверкскай вул. знаходзіліся тры лазарэты, кантора пошукаў Арала-Каспійскай чыгункі.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, у лістападзе 1918 года, частка кватэр дома была «ўшчыльнена» і пераўтворана ў камунальныя, а некаторыя кватэры падаваліся партыйным дзеячам, у тым ліку кіраўнікам горада. Пасля многія з іх былі рэпрэсаваны. Так, у 19341938 гадах у корпусе па Каменнаастроўскім праспекце адбыліся арышты ў 55 са 123 кватэр.

У 19181920 гадах у кватэры № 116 размяшчаўся клуб фінскіх камуністаў імя Куўсінена. 31 жніўня 1920 у выніку змовы так званай «рэвальвернай апазіцыі» ў гэтай кватэры былі расстраляныя члены кіраўніцтва КПФ Шаблон:Падрабязней, у тым ліку Юка Рах'я, які суправаджаў Леніна ў ноч на 25 кастрычніка 1917 з канспірацыйнай кватэры на Сердабольскай вуліцы ў «штаб рэвалюцыі» ў Смольны інстытут. У 1920-х гадах тут знаходзіліся рэдакцыя газеты фінскіх камуністаў «Вапаус» (яе галоўны рэдактар К. К. Лепала жыў у гэтым жа доме), Дом асветы і фінскі клуб «Кір'я» (у кватэры № 2).

З 1956 года ў доме працуе Музей С. М. Кірава1991 — філіял Музея гісторыі Санкт-Пецярбурга)[3].

З 1995 года ў доме знаходзіцца рэдакцыя газеты «Жаночае шчасце», якая мае некалькі дадаткаў («Чараўніца», «Здароўе і экалогія жанчыны», «Практычная гаспадыня»).

З 1999 года ў цокальным паверсе з боку Каменнаастроўскага праспекта дзейнічае тэатр «Востраў», у фае якога створаны музей пісьменніка і драматурга А. М. Валодзіна.

Асобы[правіць | правіць зыходнік]

Кампазітары[правіць | правіць зыходнік]

  • Кампазітар Д. Д. Шастаковіч жыў і працаваў у кв. № 5 корпуса па Вялікай Пушкарскай вул. з 1937 года да эвакуацыі ў Куйбышаў (Самару) у 1941 годзе. У гэтым доме ім былі напісаны першыя тры часткі яго Сёмы (Ленінградскай) сімфоніі. У снежні 1945 года Д. Д. Шастаковічу падалі кватэру № 1 у першым паверсе вокнамі на Каменнаастроўскі інш., дзе ён да 1949 г. раз у месяц праводзіў дэпутацкія прыёмы; у гэтай жа кватэры некаторы час жылі бацькі жонкі Шастаковіча.

Мемарыяльная дошка з гарэльефам Д. Д. Шастаковіча ўсталявана з боку Вялікай Пушкарскай вуліцы, а ў курданёры, які адкрываецца на Кронверкскую вуліцу, усталяваны яго бюст.

Мастакі[правіць | правіць зыходнік]

Мансардны (шосты) паверх дома займалі дзве майстэрні мастакоў (кв. 44 і 100).

Дзеячы тэатра і кіно[правіць | правіць зыходнік]

Літаратары[правіць | правіць зыходнік]

Архітэктары[правіць | правіць зыходнік]

Навукоўцы[правіць | правіць зыходнік]

Партыйныя і дзяржаўныя дзеячы[правіць | правіць зыходнік]

і іншыя.

Военачальнікі СССР[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Памятники архитектуры и истории Санкт-Петербурга. Петроградский район / Под ред. Б. М. Кирикова. — СПб.: Издательский дом «Коло», 2007. — 584 с. — ISBN 5-901841-21-2.
  • Привалов В. Д. Каменноостровский проспект. — М.: ЗАО Центрполиграф, 2005. — 639 с. — ISBN 5-9524-1882-1
  • William Craft Brumfield The Origins of Modernism in Russian Architecture. Berkeley, Los Angeles, Oxford: University of California Press. — 1991. — P. 255[8].
  • Ленинград: Путеводитель / Сост. В.А. Витязева, Б.М. Кириков. — Издание 2-е, стереотипное, с изменениями. — Л.: Лениздат, 1988. — С. 203 — 248. — 366 с. — ISBN 5-289-00492-0.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Дом трех Бенуа
  2. Ирина Федотова. Дом трех Бенуа
  3. Главная — Музей С. М. Кирова
  4. http://www.photoarchive.spb.ru/showObject.do?object=2000593227&page=2 ; ж. «Антикварный мир : вестник антикварного рынка.» СПб. : 2012. № 5. С. 48-49.
  5. Михаил Герман. В. Двораковский. Л Худоник РСФСР. 1970 . С. 8.
  6. 6,0 6,1 6,2 Мемарыяльная дошка ўсталявана з боку Кронверкскай вуліцы.
  7. Сайт «М. С. Нейман»
  8. William Craft Brumfield The Origins of Modernism in Russian Architecture

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.