Першы фестываль біт-ансамбляў Мінска

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Першы фестываль біт-ансамбляў Мінска
руск.: Первый фестиваль бит-ансамблей Минска
Першы фестываль біт-ансамбляў Мінска.png
Дата(ы) 1214 красавіка 1968
Месца(ы) правядзення Мінск
Жанр(ы) рок, блюз-рок, рытм-н-блюз
http://minsk1067.livejournal.com/553230.html

Першы фестываль біт-ансамбляў Мінска (руск.: Первый фестиваль бит-ансамблей Минска) — беларускі рок-фестываль, які адбыўся 1214 красавіка 1968 года ў актавай зале Мінскага радыётэхнічнага інстытута.[1] Мэтай фестывалю з’яўлялася папулярызацыя сучаснай эстраднай музыкі, лепшых яе выканаўцаў і эстэтычнае выхаванне моладзі. Паводле меркавання музычнага журналіста Віктара Сямашка фестываль з’яўляўся першым такога роду мерапрыемствам у СССР.[2]

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Фэстывалю папярэднічала з’яўленне ў сталіцы Беларусі крытычнай масы паўлегальных гуртоў, якія гралі блюз, рок-н-рол і самы модны тады напрамак — біг-біт(руск.) бел.. Амаль кожны інстытут, школа, прадпрыемства, установа мелі свой вакальна-інструментальны ансамбль. На арганізатараў фестывалю паўплывалі конкурсы біт-ансамбляў, якія праводзіліся ЦК камсамола Венгрыі.[3] У той час пачалі праходзіць вечарыны ў МРТІ, дзе гралі пачынаючыя гітарныя ансамблі. Паслухаць іх прыходзілі знакамітыя музыканты, сярод якіх былі Уладзімір Мулявін, Юрый Антонаў, удзельнікі ВІА «Поющие гитары(руск.) бел.». Студэнты інстытута самі распрацоўвалі арыгінальныя схемы, збіралі электрагітарныя ўзмацняльнікі, прыдумлялі гукавыя эфекты.[4]

Арганізатарамі выступілі камітэт камсамола і рэктарат МРТІ сумесна з рэдакцыяй насценнай газеты «Кибернетик», прафкам ВНУ, а таксама кіраўніцтва горада Мінска і рэспублікі.[5] Фестываль быў прысвечаны 50-годдзю Савецкай Беларусі і 50-годдзю УЛКСМ. Заяўкі на ўдзел і анкеты аргкамітэтам пад кіраўніцтвам Сяргея Мароза прымаліся да 15 сакавіка 1968 года.[6] Было праведзена тры конкурсных канцэрта, выступы гуртоў праходзілі пры поўным аншлагу. Склад журы, якое ацэньвала музыкаў, быў наступным:[7]

Статус Прозвішча, пасада
Старшыня журы галоўны дырыжор дзяржаўнага эстрадна-сімфанічнага аркестра Барыс Райскі
Член журы дырэктар Белдзяржфілармоніі Георгій Загародні
Член журы маладыя кампазітары Ігар Лучанок і Яўген Грышман
Член журы першы сакратар Мінскага гаркаму ЛКСМБ Вячаслаў Радамскі

Жывы гук фестывалю запісваўся на аўдыёстужку. Падзею здымала кінахроніка «Беларусьфільма», атрыманы фільм некалькі разоў патрабавала перарабіць камісія. Так і не прынятая стужка лягла «на паліцу» і з усімі рабочымі матэрыяламі па акце знішчана ў 1977 годзе. Дзякуючы сцэнарысту і аператару Эдуарду Гайдуку, які таемна захаваў плёнку, адбылася дэманстрацыя фільма ў Доме кіно ў 1987 годзе.[8]

У 1971 годзе быў праведзены Другі фестываль, але на яго арганізатараў і ўдзельнікаў адбыліся ганенні, выкліканыя палітычнай сітуацыяй. На Другім біт-фэсце ганаровае першае месца атрымаў гурт Уладзіміра Спірыдовіча «Арганаўты».[9]

12 красавіка 2008 года ў той жа актавай зале БДУІР адбыўся вечар-трыб’ют фестывалю. У ім прынялі ўдзел гурты «Madera Hard Blues», «Князь Мышкин», «White Night Blues», «Пане-браце», «Сузор’е», «Песняры», а таксама заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Уладзімір Ткачэнка(руск.) бел. і маладыя выканаўцы.[10] Адкрыў вечарыну Генадзь Старыкаў, адзін з удзельнікаў гістарычнага фестывалю, на сцэне таксама выступілі іншыя прадстаўнікі ансамбляў-удзельнікаў. У холе актавай залы БДУІР была арганізавана выстава мінскай залы музычнай славы «Hall of fame» пры падтрымцы музея Уладзіміра Мулявіна.

Удзельнікі[правіць | правіць зыходнік]

Гурт «Алгарытмы» падчас выступлення на фестывальнай сцэне.

Перад галоўнай падзеяй прайшлі адборачныя конкурсы. Па замове ў тыпаграфіі былі надрукаваныя запрашальнікі і карткі з эмблемай фэстывалю. Удзел у фестывалі прынялі 12 калектываў,[11] агульная колькасць удзельнікаў — 89 чалавек, сярэдні ўзрост удзельніка — 20 гадоў. Спіс удзельнікаў:

  • «Алгарытмы»[12] (Радыётэхнічны інстытут)
  • «2+2» (Радыётэхнічны інстытут)
  • «Дойліды» (СКБ завода імя С. Арджанікідзе)
  • «Рэфлексы» (Медычны інстытут)
  • «Пінгвіны» (Інстытут фізыкі цвёрдага цела і паўправаднікоў Акадэміі навук)
  • «Грыфы» (Цэнтральны ўніверсальны магазін)
  • «Вясёлыя лісы» (школьны ансамбль)
  • «Дысканты» (Політэхнічны інстытут)
  • «Ювента» (Політэхнічны інстытут)
  • «Сінія гітары» (Політэхнічны інстытут)
  • «Скіфы» (Інстытут фізкультуры)
  • ансамбль Б. Гамаюнава (Белдзіпрасельбуд)

Кожны ансамбль выконваў сем песень, чатыры з якіх прадугледжваліся «Палажэннем аб фестывалі біт-ансамбляў горада Мінска». Агульны час выступлення не павінен быў перавышаць 45 хвілін, на ўстаноўку апаратуры перад выступленнем давалася 15 хвілін. У рэпертуары музыкантаў былі творы савецкіх і замежных кампазітараў, а таксама беларускія народныя песні апрацаваныя ў стыле біг-біта.[13] Абавязковым было ўключэнне ў праграму ўласнага твора і інструментальнай п’есы. Пры вызначэнні пераможцы журы ўлічвала мастацкую сталасць, тэхніку і культуру выканання, арыгінальнасць аранжыроўкі. Акрамя асноўных прызоў былі ўручаны спецыяльныя: лепшы спявак, лепшы гітарыст фестываля і іншыя. Узнагароды журы размеркавала наступным чынам:

Узнагарода Ансамбль
Першы прыз («Бурштынавая гітара») ансамбль РТІ «Алгарытмы»
Другі прыз («Крыштальная ваза») ансамбль СКБ завода імя С. Арджанікідзе «Дойліды» (таксама атрымалі прыз за найлепшую апрацоўку беларускай тэмы)[14]
Трэці прыз ансамбль студэнтаў-медыкаў «Рэфлексы»

Граматы таксама атрымалі: найлепшы рытм-гітарыст фестывалю — Алег Герасіменка (ансамбль ЦУМа «Грыфы»), найлепшы сола-гітарыст фестываля — Яўген Канавалаў («Алгарытмы»),[15] найлепшы арганіст фестывалю — Вячаслаў Ксяндзоў («Алгарытмы»), найлепшы ўдарнік фестывалю — Міхаіл Голад («Алгарытмы»), найлепшая салістка фестывалю — Ларыса Лаўрышкова («Алгарытмы»), найлепшы саліст — Юры Ражаў («Пінгвіны»), за найлепшы ўласны твор — Яўген Канавалаў (за твор «Трынаццаты маршрут»). Белдзяржфілармонія прадаставіла лепшым біт-ансамблям эстрады сталічных кінатэатраў, кафэ, рэстаранаў. Пасля фестываля ансамбль «Алгарытмы» чакаў тур па Сібіры, на працягу трох тыдняў музыканты выступалі перад нафтавікамі, збіралі поўныя залы.[16]

Крытыка[правіць | правіць зыходнік]

Nuvola apps kview.svg Вонкавыя выявы
Searchtool.svg Палажэнне аб фестывалі біт-ансамбляў горада Мінска

Ансамблі, якія ўдзельнічалі ў фестывалі з’яўляліся пераважна маладымі, узрост самога старога не перавышаў двух гадоў з моманту заснавання.[17] Журналісты і карэспандэнты адзначылі істотны ўплыў творчасці гурта «The Beatles» практычна на ўсіх удзельнікаў фестываля. Гэта выяўлялася і па рэпертуары, і па манеры трымацца на сцэне. Таксама адзначалася, што агульны ўзровень беларускіх біт-ансамбляў пакуль ніжэй за ўзровень прафесійных ансамбляў кшталту маскоўскага «Электрон» і ленінградскага «Поющие гитары».

У цэлым адзначалася добрая арганізацыя фестываля і асаблівы маладзёжны фестывальны дух. Выступленні гуртоў адрозніваліся разнастайнасцю. Ансамбль «Вясёлыя лісы», які меў досыць прымітыўны музычны ўзровень, кампенсаваў адсутнасць свайго творчага аблічча экзатычным знешнім выглядам выканаўцаў. Таксама менавіта знешні бляск вылучаў выступленне гурта інстытута фізкультуры «Скіфы». Найбольш гарэзліва і азартна на сцэне выступілі «Рэфлексы», яны, у тым ліку, выканалі папулярную ў тыя часы французскую алімпійскую мелодыю. Выступленне ансамбля «Дойліды» было простым і непасрэдным, але вылучалася лірызмам. Характэрна, што ўдзельнікі гурта «Грыфы» амаль усю сваю праграму склалі з уласных твораў.

Па аднадушнай думцы журы і гледачоў Вялікі прыз фестывалю быў прысуджаны ансамблю «Алгарытмы», які вылучала дакладная віртуозная ігра. Старшыня журы адзначыў, што яны іграюць на ўзроўні прафесіяналаў, маюць тонкае пачуццё мелодыі, рытму, скурпулёзна працуюць над кожным творам.

Цікавыя факты[правіць | правіць зыходнік]

  • Праблемай амаль усіх ансамбляў з’яўлялася адсутнасць заводскай стандартнай апаратуры і музыканты былі вымушаны рабіць яе сваімі рукамі, што адмоўна адбілася на якасці гучання
  • Найлепшы клавішнік фэстывалю Вячаслаў Ксяндзоў скончыў жыцьцё самагубствам у тым жа 1968 годзе
  • «Дойліды» сталі лаўрэатамі Ўсесаюзнага конкурсу «Алло, мы ищем таланты!» і цягам трох гадоў гастралявалі па СССР
  • Найлепшы саліст Юрый Ражаў з «Пінгвінаў» зрабіў кар’еру ў Міністэрстве ўнутраных спраў

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Минский рок есть! И ему 40 (руск.) . Белорусский Государственный Университет Информатики и Радиоэлектроники. Праверана 17 ліпеня 2017.
  2. Беларускі Underground 1960 – 1970-ых, частка 3: Біт-фэст. Праграма «Новая зямля» (2009-10-17). Праверана 17 ліпеня 2017.
  3. Даніловіч Н., 1968, с. 1
  4. У Мінску прайшла вечарына, прысвечаная 40-годдзю першага ў Беларусі біт-фестывалю. БелаПАН (2008-04-14). Праверана 20 лістапада 2017.
  5. 40-летие первого в Беларуси бит-фестиваля отметили в Минске (руск.) . Белорусские новости Naviny.by (2008-04-14). Праверана 30 верасня 2017.
  6. Азёрны Ф., 1968, с. 1
  7. Дзень, калі нарадзіўся беларускі рок-н-рол* (аўдыё, відэа). Тузін Гітоў (2014-03-21). Праверана 17 лістапада 2017.
  8. Первый фестиваль бит-ансамблей Минска (руск.) . ЖивойЖурнал (2010-12-09). Праверана 1 кастрычніка 2017.
  9. У Мінску памёр пачынальнік арт-року ў Беларусі. euroradio.fm (2013-01-30). Праверана 30 верасня 2017.
  10. Старыя хіпаны ў БДУІР. Наша Ніва (2008-04-09). Праверана 20 лістапада 2017.
  11. Где и как отдыхали минчане в 1960-е годы? (руск.) . Белорусский портал TUT.BY (2013-11-25). Праверана 30 верасня 2017.
  12. The Sіlіcon: Танцы, сонца, рок-н-рол з беларускім акцэнта. Будзьма беларусамі! (2016-09-01). Праверана 1 кастрычніка 2017.
  13. Затурэнскі М., 1968, с. 1
  14. Барыс Герстан, 1968, с. 1
  15. Яўген Канавалаў: жыццё сціплага генія (+фота). Experty.by (2011-04-12). Праверана 20 лістапада 2017.
  16. Где в Минске зарождался белорусский рок-н-ролл? (руск.) . Белорусский портал TUT.BY (2013-06-14). Праверана 20 лістапада 2017.
  17. Музыкальное «сражение», 1968, с. 1

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]