Алесь Віктаравіч Бяляцкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Алесь Бяляцкі)
Перайсці да: рух, знайсці

Алесь Бяляцкі
Alaksandr Bialacki.jpg
Алесь Бяляцкі ў Варшаве, 14.01.2011
Род дзейнасці:

Праваабарончая

Дата нараджэння:

25 верасня 1962({{padleft:1962|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:25|2|0}}) (52 гады)

Месца нараджэння:

пасёлак Вяртсіля, Сартавальскі раён, Карэлія, Расійская СФСР

Грамадзянства:

Беларусь

Бацька:

Віктар Усцінавіч Бяляцкі (19282011)

Маці:

Ніна Аляксандраўна

Жонка:

Наталля Пінчук

Дзеці:

Сын Адам Алесевіч Бяляцкі

Алесь Бяляцкі на Вікісховішчы

Алесь Віктаравіч Бяля́цкі (нар. 25 верасня 1962) — беларускі грамадскі дзеяч, праваабаронца.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Карэліі ў беларускай сям'і. Скончыў сярэднюю школу №5 г. Светлагорска, Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт і аспірантуру Інстытута літаратуры АН Беларусі[1].

У 1986 быў адным са стваральнікаў Таварыства маладых літаратараў «Тутэйшыя», потым — старшынём гэтай арганізацыі[1]. У 1988 выступіў адным з заснавальнікаў таварыства «Мартыралог Беларусі», быў сябрам Арганізацыйнага камітэту Беларускага народнага фронту. У 1990 выступіў адным з арганізатараў Беларускай Каталіцкай Грамады. Дэпутат Мінскага гарсавета (1992—96).

З 1989 па 1998 дырэктар Літаратурнага музея Максіма Багдановіча. З 1997 кіруе праваабарончым цэнтрам «Вясна».

У сакавіку 2006 года Вацлаў Гавел уручыў Алесю Бяляцкаму прэмію Homo Homini за праваабарончую дзейнасць. У тым жа годзе А. Бяляцкі быў вылучаны на Нобелеўскую прэмію міру[2]. У 2007 быў абраны віцэ-прэзідэнтам Міжнароднай федэрацыі правоў чалавека (The International Federation for Human Rights, FIDH)[3]. Ганаровы грамадзянін г. Генуя (Італія).

Кіраўнік праваабарончага цэнтра «Вясна» Алесь Бяляцкі асуджаны на 4,5 года турмы ў лістападзе 2011 г. Яго прызналі вінаватым у нясплаце падаткаў. Праваабаронца сваёй віны не прызнаў і заявіў, што ўсе грошы, атрыманыя на яго рахункі, ішлі на праваабарончую дзейнасць. Падставай для крымінальнага пераследу Бяляцкага стала інфармацыя пра банкаўскія рахункі, якую перадалі афіцыйнаму Мінску Літва і Польшча. Краіны ЕС, ЗША і міжнародныя праваабарончыя арганізацыі лічаць Бяляцкага палітвязнем, а прысуд яму — палітычна матываваным. Яны патрабавалі ад уладаў Беларусі вызваліць праваабаронцу.[4] Алесь Бяляцкі быў вызвалены па амністыі 21.6.2014.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • «Літаратура і нацыя». — Мн., 1991.
  • «Прабежкі па беразе Жэнеўскага возера». — Мн., 2006.
  • «Асьвечаныя беларушчынай». — Мн., 2013[5]. Кніга была занесена ў спіс рэчаў, якім забаронены ўвоз у Беларусь[6].
  • «Іртутнае срэбра жыцьця». — Мн., 2014. Кніга прысвечана падзеям 2010—2011 гадоў у Беларусі, і адлюстроўвае два гады жыцця аўтара. Напісана падчас зняволення, складаецца з лістоў з успамінамі і развагамі[7].
  • «Халоднае крыло радзімы». – Вільня, 2014


Зноскі

  1. 1,0 1,1 http://www.svaboda.org/content/article/1987336.html
  2. http://afn.by/news/i/74799
  3. http://www.svaboda.org/content/article/1979020.html
  4. http://nn.by/?c=ar&i=84130
  5. Вышла книга Беляцкого «Асьвечаныя беларушчынай». Политика. Хартия'97 (2013-02-07). Архівавана з першакрыніцы 12 лютага 2013. Праверана 7 лютага 2013.
  6. Сяргей Макарэвіч Кнігу Бяляцкага забаранілі да ўвозу ў Беларусь (бел.) . Салідарнасць.
  7. Вышла книга Алеся Беляцкого "Іртутнае срэбра жыцьця". БелаПАН (2014-05-14). Архівавана з першакрыніцы 15 мая 2014. Праверана 15 мая 2014.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]