Нацыяналізм

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Свабода Вядзе Народ Эжэна Дэлакруа, сімвалізавала французскі нацыяналізм цягам Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года.

Нацыяналі́зм (фр.: nationalisme) — палітыка і практыка, ідэалогія і псіхалогія ў нацыянальным пытанні, заснаваныя на прызнанні нацый і іх узаемаадносін асабліва важным фактарам грамадскага развіцця, прыярытэтнага і прывілеяванага месца, ролі і інтарэсаў пэўнага народа ў сацыяльна-палітычным, эканамічным і культурным жыцці ўсяго чалавецтва.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Гістарычна нацыяналізм як асаблівая ідэйна-палітычная плынь пачала складвацца ў канцы XVIII ст. ў сувязі з бурным развіццём нацыянальных рухаў, станаўленнем нацый і ростам нацыянальнай самасвядомасці, разгортваннем нацыянальна-вызваленчага руху ў калоніях і паўкалоніях. У гэтым плане, асабліва ў барацьбе супраць каланіялізму, нацыяналізм адыграў станоўчую ролю ў станаўленні нацый, іх кансалідацыі, вызваленні прыгнечаных народаў, іх самавызначэння, захавання і развіцця іх самабытнасці і г.д. Але існуюць і крайнія формы выяўлення нацыянальных інтарэсаў, якія могуць перарасці ў сваю процілегласць — у пачуццё нацыянальнай выключнасці, перавагі над іншымі нацыямі (глядзіце Шавінізм). У сучасным свеце нацыяналізм — адна з найбольш уплывовых і распаўсюджаных ідэйна-палітычных плыней, якія праяўляюцца як у глабальным, так і ў рэгіянальным і дзяржаўных маштабах.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Чалавек і грамадства: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1998. ISBN 985-11-0108-7

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]