Аляксандр I, імператар расійскі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Аляксандр I Паўлавіч
Аляксандр I Паўлавіч
10-ы Імператар Усерасійскі
12 (24 сакавіка) 1801 года — 19 лістапада (1 снежня) 1825 года
Каранацыя: 15 (27 верасня) 1801 года, Масква
Папярэднік: Павел I
Пераемнік: Мікалай I
1-ы Цар Польшчы
сцяг
1-ы Вялікі князь Фінляндскі
сцяг
Пратэктар Мальтыйскага ордэна
сцяг
12 (24 сакавіка) 1801 года — 1803
Папярэднік: пасада заснавана
Павел I
Пераемнік: пасада скасавана
Джавані Тамазі
 
Веравызнанне: Праваслаўе
Нараджэнне: 12 (23) снежня 1777(1777-12-23)
Санкт-Пецярбург
Смерць: 19 лістапада (1 снежня) 1825(1825-12-01) (47 гадоў)
Таганрог
Пахаваны: Петрапаўлаўскі сабор
Род: Гольштэйн-Готарп-Романаўская
Бацька: Павел I
Маці: Марыя Фёдараўна
Жонка: Елізавета Аляксееўна (Луіза Бадэнская)
Дзеці: Марыя (17991800)
Елізавета (18061808)
 
Аўтограф: Аўтограф
Манаграма: Манаграма
 
Узнагароды:
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Ганаровага легіёна
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Мяча
Кавалер ордэна Марыі Тэрэзіі
Ордэн Святога Губерта

Аляксандр I Паўлавіч, (12 (23) снежня 1777, Санкт-Пецярбург — 19 лістапада (1 снежня) 1825, Таганрог) — імператар Расійскай Імперыі з 11 (23) сакавіка 1801 па 19 лістапада (1 снежня) 1825), старэйшы сын імператара Паўла I і Марыі Фёдараўны.

У пачатку кіравання правёў умерана ліберальныя рэформы, распрацаваныя Тайным камітэтам і М. М. Спяранскім. У знешняй палітыцы лавіраваў паміж Вялікабрытаніяй і Францыяй. У 18051807 удзельнічаў у антыфранцузских кааліцыях. У 18071812 часова зблізіўся з Францыяй. Вёў паспяховыя войны з Турцыяй (18061812) і Швецыяй (18081809). Пры Аляксандры I да Расіі былі далучаны тэрыторыі Усходняй Грузіі (1801), Фінляндыі (1809), Бесарабіі (1812), Азербайджана (1813), былога герцагствы Варшаўскага (1815). Пасля Айчыннай вайны 1812 узначаліў у 18131814 антифранцузскую кааліцыю еўрапейскіх дзяржаў. Быў адным з кіраўнікоў Венскага кангрэса 1814—1815 і арганізатараў Свяшчэннага саюза.

У апошнія гады жыцця нярэдка гаварыў аб намеры зрачыся ад пасаду і «выдаліцца ад свету», так што пасля яго нечаканай смерці ад брушнога тыфа у Таганрозе ўзнікла легенда аб «старцы Фёдары Кузьмічы». Паводле гэтай легенды, у Таганрозе памёр і быў затым пахаваны не Аляксандр, а яго двайнік, у то час як цар яшчэ доўга жыў старцам-пустэльнікам у Сібіры і памёр у 1864.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]