Жан-Жак Русо

З пляцоўкі Вікіпедыя.

Жан-Жак Русо - (франц."Jean-Jacques Rousseau") нар. 22 чэрвеня 1712 ў Жэневе, памёр 2 ліпеня 1778 у Эрменанвіле, швейцарскі пісменнік, філосаф і педагог.

[правіць] Біяграфія

Русо паходзіў з народу, быў адданы на вучобу натарыусу, потым гравёру, адкуль збёг у 1728 каб шукаць жыцця лепей адпавядаючага яго імкненням. Працаваў на розных заводах, у выніку вёў жыццё галекі. З гэтага жыцця яго вырвала пане дэ Варан, з якой ён правёў некалькі год свайго жыцця. У 1741 ён накіраваўся ў Парыж, дзе яго здольнасці замянілі яму навуковую падрыхтоўку і навуковыя гурткі (энцыклапедысты) увялі яго ў сваё кола. Ён доўга не мог знайсці выйсця для сваіх унутраных мыслей, пакуль конкурс навуковых прац, абвешчаны у 1749 г. праз Акадэмію ў Дыжоне не дала яму магчымасці да іх фармулявання і абвяшчэння.

Яго парадаксальная праца, узнагароджаная Акадэміяй, дала яму ў адну хвіліну сусветную славу. Але слава не задаволіла яго амбіцый і не прынесла шчасця. Пошук жыцця, які быў бы бліжэйшым да прыроды, прывяла яго ў радную Жэневу ў 1754. Потым яго сябры, жадаючы выканаць ідэал сялянскага жыцця, стварылі яму пад Парыжам сядзібу, названай Эрмітаж; але пражыў ён там нядоўга. Пазней, падчас стварэння сваіх галоўных работ, у 1758-1762 гг., ён быў у гасцях у маршалка Люксембург. Потым яго сябр Хум, спрабаваў яму стварыць у Англіі прыемныя ўмовы для дзейнасці і жыцця.

Але яго цяжкі характар, складанасці ў адносінах з людзьмі, хваробная падазроннасць, якая мяжавала з бояззю пераследвання, паклала канец усім пачынанням яго сябраў. Пазней ён атрымаў яшчэ і палітычны пераслед. Розніца ў поглядах, разарвала яго з энцыклапедыстамі. Канчатак жыцця ён сустрэў у суме і журбоце.

[правіць] Характар Русо

Яго характар быў поўным супрацьлегласцяў. Яго шырокая маральнасць не звязвала яго з правіламі. Гнуткі і разумны, ён тануў у марах і не мог ужыцца з рэчаіснасцю. Яго справы былі верным адбіткам яго характару.

Ён быў самавукам, без метадычнай падрыхтоўкі. Ён нідзе не быў краткім і метадычным; не быў філосафам у тэхнічным значэнні гэтага слова. Але ён меў парадаксальныя і незвыклыя погляды, шчыры энтузіязм, і меў пяро, якое хапала за сэрца. Яго філасофія была арыентавана не на ўмовы і вынікі навукі, але болей на ўласнае разуменне і мары. Парыж быў тым мадэлем, паводле якога ён бачыў цывілізацыю, а сялянская маладосць стала крыніцай апісвання натуральнага стану.