Мігдал
| Мігдалы | ||||||||||||||
 |
||||||||||||||
| Навуковая класіфікацыя | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Царства: | ||||||||||||||
| Аддзел: | ||||||||||||||
| Клас: | ||||||||||||||
| Сямейства: | ||||||||||||||
| Род: | ||||||||||||||
| Від: |
Мігдал |
|||||||||||||
| Навуковая назва | ||||||||||||||
|
||||||||||||||
Мігдал (Prunus dulcis, у мінулым -Prunus amygdalus або Amygdalus communis) — хмызняк ці невялікае дрэва з падрода Мігдал (Amygdalus) роду Сліва. Мігдал часта прылічаецца да арэхаў, хоць на самай справе ён з'яўляецца костачкавыя плодам. Па велічыні і форме мігдал падобны на персікавую костачку.
[правіць] Апісанне
Мігдал мае бліскучае дробназубчастае лісце і светла-ружовыя або белыя кветкі і расце ў Міжземнамор'і і іншых субтрапічных рэгіёнах.
[правіць] Сінонімы
Мігдалы — плады дрэва. Галоўныя камерцыйныя вытворцы — Каліфорнія, Іспанія, Італія. Мігдалы — блізкі сваяк слівы, персіка, але ў ежу спажываецца не мякаць плада, а г. зв. «арэхі» — ядро касцянкі.
Шкарлупінне «арэхаў» вельмі цвёрдае. Ядро м. белае, саладкавае, са слабым водарам, пакрытае тонкай карычневай абалонкай. Каб выдаліць яе, трэба апусціць ядро, ачышчанае ад шкарлупіння на 1 хвіліну ў кіпень. Ачышчанае ядро рэкамендуюць прамыць праточнай вадой і высушыць у духоўцы пры 50 — 70 °C. Мігдалы змяшчаюць значную колькасць тлушчу, эфірныя алеі, каля 20 % бялку, з вітамінаў — невялікая колькасць C і PP. Высокакаларыйныя (100 г = 650 ккал).
Адрозніваюць 2 разнастайнасці м.: салодкія і горкія. Апошнія змяшчаюць гліказід амігдалін, які лёгка распадаецца, выдзяляючы атрутную сінільную кіслату, таму спажываць горкія мігдалы у ежу можна толькі ў мінімальных колькасцях. Салодкія мігдалы ужываюць свежымі як дэсерт, а таксама пры вырабе соусаў, печыва, тартоў і г.д.
У шляхецкай кулінарыі Рэчы Паспалітай вядомыя з XVI ст. З іх выраблялі ахаладжальны напой аршад, марцыпаны, мігдаловую поліўку (на Вігілію), мігдаловы торт (на свята Трох Каралёў), міндальнае «малако» для сціслага посту і г.д. У сялянскім асяроддзі мігдалы заставаліся недаступнымі, адсюль прыказка «Думаць пра нябесныя мігдалы».
[правіць] Літаратура
- Белы А. Мігдалы // Праект «Наша ежа»
