Эманюэль Макрон

Эманюэль Макрон
фр.: Emmanuel Macron
Прэзідэнт Францыі з 14 мая 2017
Кіраўнік урада	Эдуар Філіп
Папярэднік	Франсуа Аланд
Князь Андоры з 14 мая 2017
Сумесна з	Жаан Энрык Вівес-і-Сісілья
Кіраўнік урада	Антоні Марці
Папярэднік	Франсуа Аланд
Старшыня руху «Наперад!» 6 красавіка 2016 — 8 мая 2017
Папярэднік	пасада заснавана
Пераемнік	пасада перайменавана Катрын Барбару (як в.а. старшыні партыі «Наперад, Рэспубліка!»); Крыстаф Кастанер (як генеральны дэлегат партыі «Наперад, Рэспубліка!»)
Міністр эканомікі, фінансаў і лічбавай эканомікі Францыі 26 жніўня 2014 — 30 жніўня 2016
Прэзідэнт	Франсуа Аланд
Кіраўнік урада	Мануэль Вальс
Папярэднік	Арно Мантэбур
Пераемнік	Мішэль Сапен
Намеснік генеральнага сакратара прэзідэнта Францыі 15 мая 2012 — 15 ліпеня 2014
Прэзідэнт	Франсуа Аланд
Папярэднік	Жан Кастэ
Нараджэнне	21 снежня 1977(1977-12-21)[…] (48 гадоў) Ам’ен, Францыя
Імя пры нараджэнні	фр.: Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron
Бацька	Jean-Michel Macron[d]
Маці	Françoise Noguès[d]
Жонка	Брыжыт Макрон[d]
Грамадзянства	Францыя
Веравызнанне	агнастыцызм і Каталіцкая Царква
Партыя	Сацыялістычная партыя (2006—2009) Наперад, Рэспубліка! (2016—2017)
Член у	Commission for the Liberation of French Growth[d] () Французска-амерыканскі фонд[d] ()
Адукацыя	Нацыянальная школа адміністрацыі[d] (2004) Парыжскі інстытут палітычных даследаванняў[d] () ліцэй Генрыха IV[d] () Парыж-Нантэрскі ўніверсітэт () La Providence[d] ()
Дзейнасць	палітыка
Месца працы	Rothschild & Cie Banque[d]
Аўтограф
Узнагароды	Канкур жэнераль[d] (1994) Time 100[d] (2018) Global Citizen Awards[d] Вестфальская прэмія міру[d] (2024)
Сайт	elysee.fr/emmanue… (фр.)
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Эманюэль Макрон (фр.: Emmanuel Macron; нар. 21 снежня 1977(1977-12-21)^[…], Ам’ен, Францыя) — французскі палітык, былы інвестыцыйны банкір. 26 жніўня 2014 года быў прызначаны міністрам эканомікі, прамысловасці і статыстыкі ў другім урадзе Вальса. Падаў у адстаўку 30 жніўня 2016 года. Атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 2017 года.

Біяграфія

Нарадзіўся 21 снежня 1977 года ў Ам’ене (Францыя) у сям’і прафесара неўралогіі Універсітэта Пікардыі Жан-Мішэля Макрона і доктара медыцынскіх навук Франсуазы Макрон-Нагес.

Вучыўся ва Універсітэце Парыж X-Нантэр, Інстытуце палітычных даследаванняў і Нацыянальнай школе адміністрацыі. З 1999 па 2001 год быў памочнікам французскага філосафа Поля Рыкёра.

З 2004 па 2008 год працаваў інспектарам у Міністэрстве эканомікі Францыі. З 2007 года займаў пасаду намесніка дакладчыка для Камісіі па паляпшэнні французскага росту на чале з Жакам Аталі. Быў інвестыцыйным банкірам у фінансавай кампаніі «Rothschild & Co».

Уступ на пасаду міністра 27 жніўня 2014 года

Палітычная дзейнасць

Знаходзіўся ў сацыялістычнай партыі з 2006 па 2009 год.

З 2012 па 2014 год працаваў намеснікам генеральнага сакратара пры прэзідэнце Аландзе. Падаў у адстаўку 10 чэрвеня 2014 года, а 26 жніўня прызначаны Міністрам эканомікі Францыі.

Галоўнае дасягненне Макрона ва ўладзе — прыняцце «закона дзеля эканамічнага росту, актыўнасці і роўнасці шанцаў». «Закон Макрона», як на яго спасылаюцца, быў прыняты 6 жніўня 2015 года. Ён прадугледжвае лібералізацыю некаторых сектараў эканомікі, у тым ліку адкрыццё магазінаў па нядзелях, адкрыццё для канкурэнцыі сектара аўтобуснага транспарту і інш.. Гады міністэрскай дзейнасці Макрона адзначаны актыўнымі працэсамі зліцця і паглынання дзяржаўных кампаній (сярод якіх Alstom і Technip).

6 красавіка 2016 года ён стварыў рух «Наперад, Рэспубліка!» які абвясціў «ні правым, ні левым».

16 лістапада 2016 года Макрон абвясціў аб сваім удзеле ў Прэзідэнцкіх выбарах у Францыі 2017 года і апублікаваў кнігу-праграму «Révolution» («Рэвалюцыя»), якая адразу зрабілася бестселерам. У час выбарчай кампаніі штаб Макрона абвінавачваў расійскія дзяржаўныя СМІ RT і Sputnik News у публікацыі фэйкавай інфармацыі аб іх кандыдаце.

Прэзідэнцкія выбары 2017 года

Прайшоў у другі тур разам з Марын Ле Пэн, набраўшы 23,86 % галасоў. Яго кандыдатуру падтрымалі кандыдаты ад партый «Рэспубліканцы» і «Сацыялістычная Партыя» Франсуа Фіён і Бенуа Амон.

У другім туры прэзідэнцкіх выбараў выступаў апанентам Марын Ле Пэн — лідара крайне правых, — і перамог, набраўшы 66,06 % галасоў супраць 33,94 % у Ле Пэн. На думку назіральнікаў, настолькі рашучая перамога Макрона тлумачыцца страхам выбаршчыкаў адносна нестабільнасці, якая пагражала б Францыі ў выпадку перамогі Ле Пэн. Макрон — наймаладзейшы прэзідэнт у гісторыі Французскай Рэспублікі, станам на час абрання.

Погляды

Эманюэль Макрон — прыхільнік еўрапейскай інтэграцыі і трансатлантычнага сяброўства. У знешняй палітыцы з’яўляецца еўрапейскім федэралістам, які гатовы супрацоўнічаць з Марцінам Шульцам у выпадку абрання яго канцлерам ФРГ. Тым не менш, яму бліжэй палітычны курс Ангелы Меркель. Не падтрымлівае прызнанне дзяржавы Палесціна.

Прыхільнік рынкавай эканомікі і павелічэння выдаткаў на войска, спецслужбы і паліцыю. Выступае за абмежаванне замежных інвестыцый і за гандлёвую дамову паміж ЕС і Канадай.

У час прэзідэнцкай кампаніі 2017 года казаў аб неабходнасці правесці глыбокія рэформы, якіх Францыя не ведала ўжо болей за 30 гадоў.

Спасылкі

• На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Эманюэль Макрон
• Emmanuel Macron — En Marche! Архівавана 27 жніўня 2016.