Вужалкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вужалка
Імя : Вужалка
Міфалогія: Беларуская
Пол: Жаночы
Бацька: Вужыны Цар (Вужыны кароль, Гаспадар вужоў)
Атрыбуты: Дарагія ўпрыгожванні, звычайна залатыя
Характэрныя рысы: Да паловы прыгожыя маладыя дзяўчаты з доўгімі распушчанымі валасамі, замест ног — змяіны хвост. Заўсёды ў залатых завушніцах

Вужалкі — у беларускай міфалогіі дачкі Вужынага Караля (Гаспадара вужоў), маладыя прыгожыя дзяўчаты з доўгiмi распушчанымi валасамi, са змяінымі хвастамі замест ног.

Вакол іх заўсёды збіралася безліч вартаўнікоў-змей, таму ніхто з людзей не мог да іх наблізіцца. Яны вельмi любяць сядзець на старых дрэвах i часаць залатымi грабёнкамi свае цудоўныя валасы. У вужалак шмат залатых упрыгожванняў — бранзалеты, каралі i iншае багацце. Чалавеку не робяць чалавеку ніякай шкоды, але той, хто іх пакрыўдзіць, можа зрабіцца ахвярай незлічоных бедстваў, а ўвесь гоны род можа знікнуць[1].

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Да паловы вужалкі — гэта прыгожыя маладыя дзяўчаты, з доўгімі распушчанымі валасамі. Але замест ног у іх — змяіны хвост. Яны не маюць ніякага адзення, хоць і іхні бацька, Гаспадар вужоў, вельмі багаты. Пад аховай іх бацькі знаходзіцца шмат скарбаў, таму яны не адмаўляюць сабе ў дарагіх аздобах і упрыгожваннях: каралях, бранзалетах, пярсцёнках, завушніцах. Залатыя завушніцы — іх абавязковы атрыбут, менавіта па ім можна адрозніць такую змейку[2].

Месцаванне[правіць | правіць зыходнік]

Вужалкі звычайна жывуць у лесе ці паблізу вадаёмаў. Часта сядзяць на старых раскідзістых дрэвах, любяць расчэсваць залатымі грабеньчыкамі свае даўгія валасы. Бывае, што якая з іх можа згубіць што-небудзь з упрыгожанняў. Лічыцца, калі знойдзеш такую рэч — яна будзе прыносіць шчасце, а таму чалавеку можна не баяцца змяінага ўкусу[3].

Вакол таго месца, дзе знаходзяцца вужалкі, звычайна кішма кішыць змеямі — гэтак іх бацька, Змяіны кароль, ахоўвае сваіх дачок[4].

Згадкі пра вужалак сустракаюцца на Вілейшчыне[3].

Вобраз у мастацкай літаратуры[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларускі фальклор : энцыклапедыя ў 2т. Т.1 / рэдкал.: Г.П. Пашкоў і [інш.]. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 768 с. : іл.

Зноскі

  1. Каляндар «Беларускiя нячысцiкi» — Мінск: «Асобны дах», 2005
  2. Вужалка. Праверана 24 жніўня 2015.
  3. 3,0 3,1 Васілевіч У. А. Вужалкі // Беларускі фальклор : энцыклапедыя ў 2т / рэдкал.: Г.П. Пашкоў і [інш.]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1. — 768 с.
  4. Вужалкі. Гаспадар гадзюк. Праверана 24 жніўня 2015.
  5. Наста Грышчук Ударны ліпень. Нічога, апроч любові // Літаратура і мастацтва : газета. — Мн.: СПБ, РВУ «Звязда», 7 жніўня 2015. — В. 4831. — № 31. — С. 6. Архівавана з першакрыніцы 24 жніўня 2015.
  6. Алег Грушэцкі Жаўнер і вужалка // Маладосць : часопіс. — 2015. — № 7. — С. 15—22.