Маларыцкі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Маларыцкі раён
Герб
Герб
Краіна
Уваходзіць у Брэсцкая вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Маларыта
Кіраўнік Мікалай Мікалаевіч Шум [d][1]
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 56,59 %, руская 38,09 %
Размаўляюць дома: беларуская 28,11 %, руская 68,56 %[2]
Насельніцтва (2009)
25 780 чал,[2] (15-е месца)
Шчыльнасць 18,77 чал./км² (13-е месца)
Нацыянальны склад беларусы — 88,34 %,
украінцы — 7,18 %,
рускія — 3,75 %,
іншыя — 0,73 %[2]
Плошча 1 373,63[3] км²
(14-е месца)
Вышыня
над узроўнем мора
154 м[4]
Маларыцкі раён на карце
Commons-logo.svg Маларыцкі раён на Вікісховішчы

Маларыцкі раён — раён на паўднёвым захадзе Брэсцкай вобласці. Мяжуе з Брэсцкім, Жабінскім і Кобрынскім раёнамі Брэсцкай вобласці і Украінай. Створаны 15 студзеня 1940 года. Цэнтр раёна — горад Маларыта з насельніцтвам 11.3 тыс.чал. Раён уключае 78 сельскіх населеных пунктаў.

Адміністрацыйна-тэрытарыяльна Маларыцкі раён падзелены на 9 сельсаветаў: Арэхаўскі, Велікарыцкі, Гвозніцкі, Лукаўскі, Макранскі, Маларыцкі, Олтушскі, Хаціслаўскі і Чарнянскі.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Тэрыторыя раёна знаходзіцца ў межах Брэсцкага Палесся. Найвышэйшы пункт раёна — 189 м — у 4 км на паўднёвы захад ад Маларыты. З карысных выкапняў у раёне ёсць торф, мел, сілікатныя і будаўнічыя пяскі, гліна.

Сярэднямесячная тэмпература паветра ў студзені −4.4 °C, у ліпені 18,7 °C. Гадавая колькасць ападкаў 543 мм. Найбуйнейшая рака раёна — Рыта з прытокам Маларытай. Азёры: Арэхаўскае, Олтушскае, Малое. Створана Лукаўское вадасховішча, сетка меліярацыйных каналаў.

Лясістасць тэрыторыі 45 %. Пад балотамі 20 %. Большасць з іх асушана. У раёне створаны заказнікі: біялагічны рэспубліканскага значэння Лукава, батанічныя мясцовага значэння Гусакі і Багуслаўка.

Транспарт[правіць | правіць зыходнік]

Па тэрыторыі раёна праходзяць дзве аўтамагістралі рэспубліканскага значэння — мяжа Украіны (Олтуш) Р-17 і Кобрын — мяжа Украіны (Макраны) М-12 працягласцю 94,4 км. Паміж населенымі пунктамі раёна шырокая сетка дарог, агульнай працягласцю 454,8 км з іх з асфальта-бетонным пакрыццём 115,3 км, жвіровым пакрыццём 314 км, грунтавым 25,5 км.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.10: Малайзія — Мугаджары / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2000. — Т. 10. — 544 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0169-9 (Т. 10).