Людвік Канстанцін Пацей

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Людвік Канстанцін Пацей
Людвік Канстанцін Пацей
Л. К. Пацей. З касцёла паўлінаў у Валодаве
POL COA Waga.svg
Герб «Вага»
Ваявода віленскі
1722 — 1730
Папярэднік: Казімір Ян Сапега
Пераемнік: Казімір Дамінік Агінскі
Кашталян віленскі
1709 — 1722
Папярэднік: Міхал Сервацы Вішнявецкі
Пераемнік: Міхал Фрыдэрык Чартарыйскі
 
Дзейнасць: дыпламат
Нараджэнне: 1664(1664)
Смерць: 30 студзеня 1730(1730-01-30)
Род: Пацеі
Бацька: Леанард Габрыэль Пацей
Маці: Рэгіна з Агінскіх
Жонка: Анеля з Загароўскіх
Эмерэнцыяна з Варшыцкіх
Дзеці: ад 2-га шлюбу: Людвіка Мар'яна
 
Узнагароды:
Ордэн Белага арла

Людвік Канстанцін Пацей (166430 студзеня 1730) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Падскарбі вялікі літоўскі (17031709), гетман польны (1709) і вялікі літоўскі1709), адначасова кашталян (17091722) і ваявода віленскі (з 1722).

Быў старостам пунскім, барцянскім, ратынскім, шарашоўскім і стаклішскім. Маршалак Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ў 1714, кавалер Ордэна Белага Арла.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Прадстаўнік шляхецкага роду Пацеяў герба «Вага», старэйшы сын Леанарда Габрыэля, ваяводы віцебскага, і Рэгіны з Агінскіх.

Л. К. Пацей. Невядомы мастак, XVIII ст.

Пачаў служыць у літоўскім войску ў 1684, хоць сам сцвярджаў, што змагаўся ў бітве пад Венай. Трымаў земскія урады берасцейскага земскага пісара (1689—1697) і падкаморага (1697—1698), пазней быў стражнікам вялікім літоўскім (1698—1703).

Абіраўся паслом на соймы, належыў да супраціўнікаў гегемоніі рода Сапегаў у Вялікім Княстве. Удзельнік канфедэрацыі супраць Сапегаў (1696). Быў адным з ініцыятараў ураўнання правоў літоўскай (беларускай) шляхты з польскай на сойме 1697. Камандаваў аддзелам у бітве пад Алькенікамі (18 лістапада 1700), пасля перамогі над Сапегамі атрымаў значнае багацце ад захопленых магнацкіх маёнткаў.

Усталяваў кантакты з расійскімі дыпламатамі. Вызначыўся ў Паўночнай вайне (17001721), калі на чале 3-тысячнага войска адбіваў шведскія напады на Вільню, захапіў Тыкоцін, перамог пад Канецполем Станіслава Ляшчынскага. Пры падтрымцы цара маскоўскага Пятра I фактычна сканцэнтраваў у сваіх руках уладу ў Вялікім Княстве Літоўскім. Быў адным з арганізатараў Віленскай канфедэрацыі (1716). Падтрымліваў кантакты з Расіяй, знаходзіўся ў апазыцыі да Аўгуста Моцнага, але потым замірыўся з ім. У канцы жыцця выступаў супраць спроб узмацніць каралеўскую ўладу.

У гісторыі пакінуў след як здраднік, алкаголік і злодзей, аднак добры военачальнік-кавалерыст. Згодна з Мацеем Рыбінскім, у 1722 годзе Пётр I на падпітку выклікаў Людвіка Пацея на паядынак, дзе Пацей перамог яго.

Першы раз ажаніўся ў 1700 з Анеляй Загароўскай, другі — у 1717 з Эмерэнцыянай Варшыцкай. У другім шлюбе меў дачку Людвіку Мар'яну, жонку літоўскага падстолія Францішка Бажэнцкага.

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]