Готфрыд Лейбніц

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Го́тфрыд Ві́льгельм Ля́йбніц
Gottfried Wilhelm Leibniz
Gottfried Wilhelm von Leibniz.jpg
Дата нараджэння:

1 ліпеня 1646(1646-07-01)
Месца нараджэння:

Лейпцыг, Саксонія, Германія,
Свяшчэнная Рымская імперыя
Дата смерці:

14 лістапада 1716(1716-11-14) (70 гадоў)
Месца смерці:

Гановер, Браўншвейг-Люнебург, Германія,
Свяшчэнная Рымская імперыя
Краіна:

Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg Свяшчэнная Рымская імперыя
Навуковая сфера:

філасофія, логіка, матэматыка, фізіка, гісторыя, лінгвістыка
Альма-матэр:

Лейпцыгскі ўніверсітэт, Енскі ўніверсітэт імя Фрыдрыха Шылера, Альтдорфскі ўніверсітэт
Вядомыя вучні:

Якаб Бернулі
Іаган Бернулі
Хрысціян фон Вольф
Подпіс

Подпіс

Го́тфрыд Ві́льгельм Ля́йбніц[1] або Ле́йбніц (ням.: Gottfried Wilhelm Leibniz, 21 чэрвеня (1 ліпеня) 1646 — 14 лістапада 1716) — нямецкі філосаф, логік, матэматык, фізік, юрыст, гісторык, дыпламат, вынаходнік і мовазнавец[2][3][4]. Заснавальнік і першы прэзідэнт Берлінскай Акадэміі навук[3][5][6], замежны член Французскай Акадэміі навук[7].

Змест

Вымаўленне прозвішча [правіць]

Па-нямецку імя Ляйбніца запісвалася як ням.: Gottfried Wilhelm Leibniz або ням.: Gottfried Wilhelm von Leibniz, і вымаўлялася (паводле МФА(ням.) ) [ˈɡɔtfʁiːt ˈvɪlhɛlm fɔn ˈlaɪbnɪts][8] або [ˈlaɪpnɪts][9]. Па-беларуску імя можна агучыць як бел.: Ґотфрыд Вільхельм фон Ляйбніц.

У расійскай жа пісьмовай традыцыі замацавалася напісанне руск.: Ле́йбниц[2][3][10][4], адкуль і ўзнікла напісанне бел.: Лейбніц.

Галоўныя навуковыя дасягненні [правіць]

Лейбніц таксама з'яўляецца завяршальнікам філасофіі XVII стагоддзя і папярэднікам нямецкай класічнай філасофіі, стваральнікам філасофскай сістэмы, якая атрымала назву манадалогія[13]. Ён развіў вучэнне аб аналізе і сінтэзе[2][14], упершыню сфармуляваў закон дастатковай падставы (якому, аднак, надаваў не толькі лагічны (які адносіцца да мыслення), але і анталагічны (які адносіцца да быцця) сэнс: «... ніводная з'ява не можа стацца праўдзівай ці правадзейнай, ніводнае сцвярджэнне справядлівым, — без дастатковай падставы, чаму менавіта справа ідзе так, а не іначай...»)[13][15]; Лейбніц з'яўляецца таксама аўтарам сучаснай фармулёўкі закона тоеснасці[2][4][14]; ён увёў тэрмін «мадэль»[2], пісаў аб магчымасці машыннага мадэлявання функцый чалавечага мозгу[16]. Лейбніц выказаў ідэю аб ператварэнні адных відаў энергіі ў іншыя[2], сфармуляваў адзін з найважнейшых варыяцыйных прынцыпаў фізікі — «прынцып найменшага дзеяння» — і зрабіў шэраг адкрыццяў у розных раздзелах фізікі[2][4].

Ён першым звярнуўся да пытання аб паходжанні расійскай кіруючай дынастыі[17], стварыў тэорыю гістарычнага паходжання моў і даў іх генеалагічную класіфікацыю, з'явіўся адным са стваральнікаў нямецкага філасофскага і навуковага лексікону[2][4].

Лейбніц таксама ўвёў ідэю цэласнасці арганічных сістэм, прынцып незводнасці арганічнага да механічнага і выказаў думку пра эвалюцыю Зямлі[2].

Погляды [правіць]

Лейбніц быў фактычна адзіным у сваім родзе: навука Новага часу не ведае мысліцеля больш усебаковага і самабытнага. Ён быў найперш філосафам, але і ў іншых навуках працаваў таксама творча. Свае разважанні ён праводзіў з самых розных пунктаў погляду - метафізічнага, навуковага, грамадскага, рэлігійнага. Характэрным для яго была злучэнне і ўзгадненне супрацьлеглых поглядаў. Іншай асаблівасцю было яго дужа вялікае ўяўленне, якое прыводзіла да незвычайных думак і нечаканых вынікаў.

Філасофія [правіць]

Лагічныя правілы [правіць]

Метафізіка [правіць]

Паводле Лейбніца, кожная з'ява індывідуальная, кожнае розніцца ад іншага, то бок няма двух лісцяў, ані кропель вады, якія б былі цалкам падобнымі. І наогул, няма дзвюх рэчаў, якія б розніліся толькі месцам, якое яны займаюць у прасторы, у астатнім з'яўлячыся ідэнтычнымі. Гэта супярэчыла распаўсюджанаму погляду атамістаў.

Усякая з'ява, якая розніца паміж сабой, мае паміж сабой з'яву пасярэднюю паводле падабенства, бо ў прыродзе няма скачкоў, а толькі пераходы. З'явы працякаюць непарыўна. Напрыклад, паміж рознымі тыпамі рухаў пераходы таксама з'яўляюцца непарыўнымі часткамі, а пакой ёсць толькі чарговым пунктам у шэрагу рухаў. Гэта значыць, што несвядомасць ёсць толькі ніжэйшай праявай свядомасці, хлусня ёсць найменьшай праўдай, а зло найменьшым дабром.

Гл. таксама [правіць]

Зноскі

  1. ↑ Матэматычная энцыклапедыя / Гал. рэд. В.Бернік — Мінск: Тэхналогія, 2001.
  2. ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Лейбниц Готфрид Вильгельм — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Большой Энциклопедический словарь, 2000
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 В. Лейбниц // Большая энциклопедия Кирилла и Мефодия, 2004
  5. ↑ И.М. Кондаков. Психологический словарь — 2000.
  6. ↑ Новая философская энциклопедия: В 4 тт. Под редакцией В. С. Стёпина, 2001
  7. ↑ 7,0 7,1 Математический энциклопедический словарь — М.: Советская энциклопедия, 1988.
  8. ↑ Max Mangold (ed.), ed (2005) (in German). Duden-Aussprachewörterbuch (Duden Pronunciation Dictionary) (7th ed.). Mannheim: Bibliographisches Institut GmbH. ISBN 978-3-411-04066-7. 
  9. ↑ Eva-Maria Krech et al. (ed.), ed (2010) (in German). Deutsches Aussprachewörterbuch (German Pronunciation Dictionary) (1st ed.). Berlin: Walter de Gruyter GmbH & Co. KG. ISBN 978-3-11-018203-3. 
  10. ↑ Энциклопедия Кольера, 2000
  11. ↑ Белл Э. Т. Творцы математики, 1979, с. 102.
  12. ↑ http://www.leibniz-translations.com/binary.htm Explanation of binary arithmetic.(англ.) 
  13. ↑ 13,0 13,1 Философский энциклопедический словарь. Гл. редакция: Л. Ф. Ильичёв, П. Н. Федосеев, С. М. Ковалёв, В. Г. Панов, 1983
  14. ↑ 14,0 14,1 Блинников Л. В. Великие философы: учебный словарь-справочник, изд. 2 — М., 1997. — 432 с.
  15. ↑ Избранные философские сочинения. — М., 1908. — С. 347.
  16. ↑ Энциклопедический словарь — 2009.
  17. ↑ Меркулов В.И. Откуда родом варяжские гости? (Генеалогическая реконструкция по немецким источникам). — М.: 2010.

Літаратура [правіць]

Біяграфія [правіць]

Спасылкі [правіць]

Узята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Готфрыд_Лейбніц&oldid=1573382"