Горад Сянно

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Сянно
Сянно. Гістарычныя забудова (01).jpg
Сенненскі краязнаўчы музей
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Першае згадванне
Вышыня цэнтра
176 м
Насельніцтва
7 385 чалавек[1] (2016)
Часавы пояс
Тэлефонны код
2135
Паштовы індэкс
211117
Аўтамабільны код
2
Афіцыйны сайт
Горад Сянно (Беларусь)
Горад Сянно
Горад Сянно (Віцебская вобласць)
Горад Сянно

Сянно́ (афіц. транс.: Sianno) — горад у Віцебскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Сенненскага раёна, на беразе возера Сянно. За 56 км да паўднёвага захаду ад Віцебска, 15 км ад чыгуначнай станцыі Бурбін на лініі ЛепельОрша. Аўтамабільнымі дарогамі злучаны з Багушэўскам, Чашнікамі, Бешанковічамі, Талачыном. Насельніцтва 7 385 чал. (2016)[1].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Вядомы з 1-ай пал. 16 ст. як мястэчка Віцебскага павета ВКЛ. З 1-ай пал. 17 ст. належала Сапегам, з 2-ой пал. 18 ст. — Агінскім. У 1757 годзе Сянно было прададзена Тышкевічам, якія падарылі яго Серакоўскім. З 1772 года ў складзе Расіі, горад, цэнтр павета. У 1781 годзе зацверджаны герб горада — на зялёным полі дзве перакрыжаваныя залатыя касы (знак багацця сенам). Перайшло ў валоданне Пуслоўскіх.

У канцы ХІХ ст. Сянно стала ўласнасцю Шабекаў. Каля 1906 года ў горадзе дзейнічала польскае Таварыства дабрачыннасці і асветы, заснаванае з ініцыятывы Марыі Свяцкай. Займалася адкрыццём сакрэтных польскіх школаў у вёсках і мястэчках, а фінансавалі яго мясцовыя ўладальнікі маёнткаў[2]. З 1923 года пазаштатны горад, цэнтр воласці ў Віцебскім павеце. З 1924 — цэнтр раёна. У гады Вялікай Айчыннай вайны ў 1941 годзе пад Сянно на працягу трох дзён праходзіла адна з буйнейшых танкавых бітваў у сусветнай гісторыі.[3]

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 2009 — 7,6 тыс. чал.
  • 2010 — 8,0 тыс. чал.
  • 2016 — 7 385 чал.[1]

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Прадпрыемствы будаўнічых матэрыялаў, лясной, дрэваапрацоўчай, лёгкай, харчовай прамысловасці. Гасцініца.

Культура[правіць | правіць зыходнік]

Памятныя мясціны[правіць | правіць зыходнік]

  • Гарадзішча жалезнага веку (побач з горадам)
  • Адміністрацыйны будынак пач. 19 ст.

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).
  • Малішэўскі У. А., Пабока П. М. Нашы гарады. — Мн: Вышэйшая школа, 1991. — С. 171-175. — 303 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-341-00240-7.
  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905—1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]