Генрык Пантопідан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Генрык Пантопідан
дацк.: Henrik Pontoppidan
Henrik Pontoppidan 1917.jpg
Фатаграфія 1917 года
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

24 ліпеня 1857(1857-07-24)

Месца нараджэння:

Фрэдэрысія, камуна Фрэдэрысія[d], Данія, Каралеўства Данія[1]

Дата смерці:

21 жніўня 1943(1943-08-21) (86 гадоў)

Месца смерці:

Капенгаген, Сталічная вобласць[d], Данія, Каралеўства Данія[1]

Грамадзянства:

Flag of Denmark.svg Данія

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

пісьменнік, раманіст, аўтабіёграф

Жанр:

проза

Мова твораў:

Дацкая мова[2]

Прэміі:

Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па літаратуры (1917)

Узнагароды:
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Генрык Пантопідан[3] (дацк.: Henrik Pontoppidan; 24 ліпеня 185721 жніўня 1943) — дацкі пісьменнік-раманіст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1917) «за праўдзівае апісанне сучаснага жыцця Даніі».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Генрык Пантопідан нарадзіўся ў Фрэдэрысіі на Ютландскім паўвостраве ў шматдзетнай сям'і. Калі Генрыку было шэсць гадоў, бацькі пераехалі ў цэнтральную частку Ютландыі, у горад Рандэрс. Пасля заканчэння сярэдняй школы ён паступіў у Капенгагенскі політэхнічны інстытут. У 1879 годзе ён кінуў інстытут і стаў настаўнікам у сялянскай школе ва Фрэрслеве, якую адкрыў яго брат Мартэн. У 1880 годзе ён служыў у арміі, а ў 1881 годзе ён ажаніўся на Меце Мары Хансен, маладой сялянцы, з якой ён пазнаёміўся падчас выкладання, пасля ў іх было двое дзяцей.

У гэтым жа 1881 г. годзе адбыўся яго літаратурны дэбют - у штотыднёвіку «За мяжой і дома» («Udeog Hjemme») быў апублікаваны яго аповяд «Канец жыцця» («Et Endeligt»).

У 1892 годзе Пантопідан развёўся з першай жонкай і ажаніўся на Антуанэце Кофуд. Шлюб іх быў бяздзетным, яна памерла ў 1928 годзе.

Ён памёр 21 жніўня 1943.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Вядомасць прынеслі аповесць «Сандынгскі прыход» і кніга апавяданняў «Вясковыя абразкі» (абедзве 1883), у якіх рэалістычна паказана жыццё тагачаснага дацкага сялянства. Палемізуючы з неарамантыкамі, стварыў раманы «Начная варта» (1894), «Найвышэйшая песня» (1896), трылогію «Запаветная зямля» (1891—95), дзе панарамна адлюстравана палітычнае і рэлігійнае жыццё краіны канца 19 ст. У шматпланавым эпічным рамане «Шчасліўчык Пер» (1898—1904) канфлікт паміж неардынарнай асобай і бяздушным навакольным светам, праблемы палітыкі, філасофіі, маралі, культуры. Песімістычнымі матывамі прасякнугы раман «Царства мёртвых» (1912—16). Змрочныя прадчуванні расчараванняў і катастроф уласцівы раману «Нябеснае царства чалавека» (1928). Аўтар аўтабіяграфічнай кнігі «Па дарозе да самога сябе» (1943).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Понтоппидан Хенрик // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. гл. ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  2. 2,0 2,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb12025383d
  3. Напісанне імя і прозвішча Генрык Пантопідан у адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.12., Мн., 2001, С.51.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Пантопідан // БЭ у 18 т. Т. 12. Мн., 2001.


Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]