Кнут Гамсун

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Кнут Гамсун
Knut Hamsun
Knut hamsun 1890.jpg
Кнут Гамсун у 1890 г. (31 год)
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Кнуд Педэрсен

Дата нараджэння:

4 жніўня 1859(1859-08-04)[1][2][3]

Месца нараджэння:

Вога[d], Оплан, Эстланд, Нарвегія, Шведска-нарвежская унія[4] ці Лом[d], Оплан, Эстланд, Нарвегія, Шведска-нарвежская унія[4][5]

Дата смерці:

19 лютага 1952(1952-02-19)[5][1][2][3] (92 гады)

Месца смерці:

Грымстад[d], Эўст-Агдэр, Рэгіён Сёрлан, Нарвегія

Грамадзянства:

Сцяг Нарвегіі Нарвегія

Жонка:

Мары Гамсун[d]

Дзеці:

Арыльд Гамсун[d], Элінор Гамсун[d] і Торэ Гамсун[d]

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

пісьменнік, сцэнарыст, паэт, раманіст

Кірунак:

неарамантызм

Мова твораў:

нарвежская мова[6]

Дэбют:

Den Gaadefulde. En kjærlighedshistorie fra Nordland (1877)

Прэміі:

Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па літаратуры (1920)

Узнагароды:
Нобелеўская прэмія па літаратуры
Hamsundagene
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Кнут Га́мсун (нарв.: Knut Hamsun), сапраўднае імя Кнуд Пе́дэрсен (нарв.: Knud Pedersen; 4 жніўня 1859 — 19 лютага 1952) — нарвежскі пісьменнік, паэт, драматург, сацыяльны крытык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі літаратуры (1920).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вёў вандроўнае жыццё, змяніў шмат прафесій. З 1911 года жыў у Нарвегіі. У 1934 годзе публічна выказаў сваю падтрымку нацыстам. У 1945 годзе арыштаваны, у 1947 годзе асуджаны за калабарацыянізм.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

У ранніх раманах і аповесцях «Голад» (1890), «Містэрыі» (1892), «Новая зямля» (1893), «Пан» (1894), «Вікторыя» (1898), зборніку навел «Сіеста» (1898), напісаных у традыцыях неарамантызму, адчуваецца ўплыў філасофскіх ідэй Ф. Ніцшэ, Э. Сведэнбарга, А. Шапенгаўэра. С. Кіркегара, эстэтыкі А. Стрындберга, Ф. Дастаеўскага. У раманах «Пад восеньскай зоркай» (1906), «Бенані», «Роза» (абодва 1908), «Вандроўнік грае пад сурдзінку» (1909) дамінуюць матывы самотнага вандроўніцтва, беспрытульніцтва, пошуку шляхоў да зліцця з прыродай. Раманы «Апошняя ўцеха» (1912), «Дзеці свайго часу» (1913), «Мястэчка Сегельфос» (1915), «Плён зямлі» (1917; Нобелеўская прэмія) вызначаюцца непрыняццем тагачаснай заходняй цывілізацыі (за выключэннем нямецкай). Ідэі зліцця з прыродай і зямлёй развіваюцца ў раманах «Жанчыны каля студні» (1920), «Аўгуст» (1930), «А жыццё ідзе» (1933), «Кольца замыкаецца» (1936). Аўтар драматычных твораў «Каля брамы царства» (1895), «Гульня жыцця» (1896), «Вечаровая зара» (1898), «Манах Вэнт» (1902), зборнікаў вершаў «Дзікі хор» (1904), мемуараў «На зарослых сцяжынках» (1949).

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

Асобныя творы К. Гамсуна пераклалі на беларускую мову Лявон Баршчэўскі і Лідзія Ёхансен.

  • Царыца Саўская // Крыніца 1996, № 25 (10).
  • Голад / Пер. Л.Баршчэўскага; Пан. Вікторыя / Пер. Л. Ёхансен. Мн.: Выдавец А.Янушкевіч, 2017.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 1997. — Т. 5. — С. 16. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0090-0.