Кармянскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Кармянскі раён
Герб
Герб
Краіна
Уваходзіць у Гомельская вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Карма
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 85,88 %, руская 13,26 %
Размаўляюць дома: беларуская 48,89 %, руская 36,89 %[1]
Насельніцтва (2009)
15 456 чал,[1] (18-е месца)
Шчыльнасць 16,33 чал./км² (10-е месца)
Нацыянальны склад беларусы — 95,29 %,
рускія — 3,08 %,
іншыя — 1,63 %[1]
Плошча 949,15[2] км²
(21-е месца)
Вышыня
над узроўнем мора
172 м[3]
Кармянскі раён на карце
Часавы пояс UTC+03:00
Код аўтам. нумароў 3
Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Кармянскі раён на Вікісховішчы

Кармянскі раён — адміністрацыйная адзінка на паўночным усходзе Гомельскай вобласці. Утвораны ў 1924 годзе. Мяжуе са Слаўгарадскім, Краснапольскім раёнамі Магілёўскай вобласці, Рагачоўскім і Чачэрскім раёнамі Гомельскай вобласці.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У 1962 Кармянскі раён быў далучаны да Рагачоўскага раёна, а ў 1964 годзе да Чачэрскага. У 1966 годзе адбыўся адміністрацыйны падзел Чачэрскага раёна на Кармянскі і Чачэрскі. Плошча раёна 950 км². Да аварыі на Чарнобыльскай АЭС у 104 населеных пунктах раёна пражывала 25900 чалавек, у тым ліку ў г.п. Карма — 6450 чалавек. Пасля аварыі было адселена 3400 сем'яў або больш за 6000 чалавек. Цалкам адселеныя, а затым і ліквідаваныя 29 населеных пунктаў; два сельскагаспадарчыя прадпрыемствы, выведзена з абароту 16800 га сельскагаспадарчых угоддзяў.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі: Сож, Кармянка, Добрыч, Кляпінка, Каселянка і Горна. Створана 12 штучных азёр, шмат азёр у пойме ракі Сож. 37 % тэрыторыі раёна занята лясамі. Сярод карысных выкапняў 3 радовішчы мелу з запасамі каля 1 млн тон, падаклады цагляных матэрыялаў і радовішча будаўнічых пяскоў, якія ацэньваюцца ў 0,5 млн м³ кожнае. Струменскі батанічны заказнік.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

1971 — 32,5 тыс.
2008 — 16,6 тыс.

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.8: Канто - Кулі / Рэдкал.: Г.П.Пашкоў і інш. - Мн.: БелЭн, 1999. - 576 с.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Вынікі перапісу 2009 года
  2. «Дзяржаўны зямельны кадастр Рэспублікі Беларусь» (па стане на 1 студзеня 2011 г.)
  3. GeoNames — 2005. Праверана 9 ліпеня 2017.