Чачэрскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Чачэрскі раён
Герб
Coat of Arms of Čačersk, Belarus.png
Уваходзіць у

Гомельская вобласць

Адміністрацыйны цэнтр

Чачэрск

Афіцыйныя мовы

Родная мова: беларуская 86,24 %, руская 13,05 %
Размаўляюць дома: беларуская 61,51 %, руская 37,8 %[1]

Насельніцтва (2009)

15 790 чал,[1] (17-е месца)

Шчыльнасць

12,84 чал./км² (14-е месца)

Нацыянальны склад

беларусы — 94,15 %,
рускія — 4,26 %,
іншыя — 1,59 %[1]

Плошча

1 229.88[2] км²
(19-е месца)

Чачэрскі раён на карце

Часавы пояс

EEST+2EEDT

Commons-logo.svg Чачэрскі раён на Вікісховішчы
Каардынаты: 52°55′ пн. ш. 30°55′ у. д. / 52.916667° пн. ш. 30.916667° у. д. (G) (O) (Я)

Чачэрскі раён — раён у складзе Гомельскай вобласці. Утвораны 8 снежня 1926 года. Цэнтрам Чачэрскага раёна з'яўляецца Чачэрск. Раён знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Гомельскай вобласці. Мяжуе на поўначы з Кармянскім і Краснапольскім раёнамі Магілёўскай вобласці, на ўсходзе з Краснагорскім раёнам Бранскай вобласці, на захадзе з Буда-Кашалёўскім і Рагачоўскім раёнамі, на поўдні з Веткаўскім і Буда-Кашалёўскім раёнамі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

З сярэдзіны XIV стагоддзя і да 1774 тэрыторыя сучаснага раёна ў складзе Вялікага Княства Літоўскага і затым Рэчы Паспалітай, Чачэрск — цэнтр аднайменнага староства. З 1772 года, пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай, Чачэршчына была далучана да Расійскай імперыі. З 1919 года ў горад у складзе Гомельскай губерні РСФСР. З 1926 года — у БССР. Чачэрскі раён утвораны 8 снежня 1926 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Большая частка тэрыторыі раёна ў межах Чачэрскай раўніны і Гомельскага Палесся. Пераважаюць вышыні 140—160 м над узроўнем мора, максімальная — 177 м (г. Лысая, каля паўднёвай ускраіны Чачэрска). Водная сістэма раёна прадстаўлена ракой Сож з прытокамі Покаць і Чачора (на ёй вадасховішчы Меркулавічы), Каўпіта (прыток Бесядзі). Іншыя рэкі: Калодня, Курынка. Азёры: Каўпіна, Старое, Святое, Вілія, Вір і інш. Глебы сельскагаспадарчых угоддзяў дзярнова-падзолістыя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя, тарфяна-балотныя, пойменныя (алювіяльныя) і іншыя.

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.17: Хвінявічы - Шчытні / Рэдкал.: Г.П.Пашкоў і інш. - Мн.: БелЭн, 2003. - 512 с.: іл.

Зноскі