Чачэрскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Чачэрскі раён
Герб
Coat of Arms of Čačersk, Belarus.png
Краіна Беларусь
Уваходзіць у Гомельская вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Чачэрск
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 86,24 %, руская 13,05 %
Размаўляюць дома: беларуская 61,51 %, руская 37,8 %[1]
Насельніцтва (2009)
15 790 чал.[1] (17-е месца)
Шчыльнасць 12,84 чал./км²
Нацыянальны склад беларусы — 94,15 %,
рускія — 4,26 %,
іншыя — 1,59 %[1]
Плошча 1 229,88[2] км² (19-е месца)
Чачэрскі раён на карце
Часавы пояс EEST+2EEDT

Чачэрскі раён — раён у складзе Гомельскай вобласці. Утвораны 8 снежня 1926 года. Цэнтрам Чачэрскага раёна з'яўляецца Чачэрск. Раён знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Гомельскай вобласці. Мяжуе на поўначы з Кармянскім і Краснапольскім раёнамі Магілёўскай вобласці, на ўсходзе з Краснагорскім раёнам Бранскай вобласці, на захадзе з Буда-Кашалёўскім і Рагачоўскім раёнамі, на поўдні з Веткаўскім і Буда-Кашалёўскім раёнамі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

З сярэдзіны XIV стагоддзя і да 1774 тэрыторыя сучаснага раёна ў складзе Вялікага Княства Літоўскага і затым Рэчы Паспалітай, Чачэрск — цэнтр аднайменнага староства. З 1772 года, пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай, Чачэршчына была далучана да Расійскай імперыі. З 1919 года ў горад у складзе Гомельскай губерні РСФСР. З 1926 года — у БССР. Чачэрскі раён утвораны 8 снежня 1926 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Большая частка тэрыторыі раёна ў межах Чачэрскай раўніны і Гомельскага Палесся. Пераважаюць вышыні 140—160 м над узроўнем мора, максімальная — 177 м (г. Лысая, каля паўднёвай ускраіны Чачэрска). Водная сістэма раёна прадстаўлена ракой Сож з прытокамі Покаць і Чачора (на ёй вадасховішчы Меркулавічы), Каўпіта (прыток Бесядзі). Іншыя рэкі: Калодня, Курынка. Азёры: Каўпіна, Старое, Святое, Вілія, Вір і інш. Глебы сельскагаспадарчых угоддзяў дзярнова-падзолістыя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя, тарфяна-балотныя, пойменныя (алювіяльныя) і іншыя.

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.17: Хвінявічы - Шчытні / Рэдкал.: Г.П.Пашкоў і інш. - Мн.: БелЭн, 2003. - 512 с.: іл.

Зноскі