Горад Капыль

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Капыль
Вуліца Трактарная ў Капылі, 2017.jpg
Спаса-Ушэсцеўская царква, Капыль‎
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Першае згадванне
Горад з
Насельніцтва
9 526 чалавек[1] (2017)
Часавы пояс
Тэлефонны код
1719
Паштовы індэкс
223910
Аўтамабільны код
5
Афіцыйны сайт
Капыль на карце Беларусі ±
Горад Капыль (Беларусь)
Горад Капыль
Горад Капыль (Мінская вобласць)
Горад Капыль

Капы́ль[2] (афіц. транс.: Kapyĺ) — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Капыльскага раёна, на р. Мажы. За 120 км ад Мінска, 9 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы на лініі БаранавічыАсіповічы. Насельніцтва 9 526 чал. (2017)[1].

Назва[правіць | правіць зыходнік]

На думку географа В. Жучкевіча, аснова тапоніму «Капыль» ужывалася для пазначэння адной з прыладаў апрацоўкі зямлі накшталт матыкі або кіркі. У беларускай мове слова «капыл» захавалася галоўным чынам для пазначэння верхняй часткі шавецкай калодкі, а часам аднаго з тыпаў малатка (балцкае kople). Захавалася і мянушка Капыл — упарты, незгаворлівы чалавек[3].

Паводле пашыранага меркавання назва «Капыль» утварылася ад слова «капылле» — поле, апрацаванае матыкай[4]. Аднак некаторыя даследнікі мяркуюць, што назва паселішча ўтварылася ад слова «капальня» — часткі паганскай бажніцы[5].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першыя згадкі пра Капыль датуюцца 1274 годам (па новых звестках — 1006 годам). У XIV—XV стст. на тэрыторыі гарадзішча (у цэнтры сучаснага горада) існаваў драўляны Капыльскі замак. З 1395 года — цэнтр Капыльскага княства, належаў Алелькавічам, Радзівілам, Вітгенштэйну. У 1506 годзе слуцкія і капыльскія баяры, якіх сабрала княгіня Анастасія, разбілі каля Капыля крымскіх татараў, якія адыходзілі пасля разгрому каля Клецка (Гл. таксама: Бітва пад Клецкам). У 1652 г. Капыль атрымаў магдэбургскае права. З 1793 г. — мястэчка Слуцкага павета. У 1924 г. Капыль стаў цэнтрам раёна, з 1938 г. — гарадскі пасёлак, з 1984 г. — горад.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Прадпрыемствы харчовай, дрэваапрацоўчай прамысловасці. Гасцініца «Капыль».

Культура[правіць | правіць зыходнік]

Капыльскі краязнаўчы музей.

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

Захаваліся таксама сярэднявечнае гарадзішча, татарскія і яўрэйскія могілкі XIX—XX стст., гандлёвая забудова пач. ХХ ст. на плошчы Леніна, узноўленая хата, дзе нарадзіўся Цішка Гартны.

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары[правіць | правіць зыходнік]

Галэрэя[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. 1,0 1,1 1,2 Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2017 г. і сярэднегадавая колькасць насельніцтва за 2016 год па Рэспубліцы Беларусь у разрэзе абласцей, раёнаў, гарадоў і пасёлкаў гарадскога тыпу (руск.) . Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь (29 сакавіка 2017). Праверана 3 красавіка 2017.
  2. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU, PDF)
  3. Жучкевич В. А. Краткий топонимический словарь Белоруссии. — Мн.: Изд-во БГУ, 1974. С. 173—174.
  4. Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 8, кн. 2. Мінская вобласць / Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. С. 125.
  5. Богдашич С. Седые легенды древнего Копыля // «Інфа-Кур'ер», 17 снежня 2008.
  6. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2015 г. і сярэднегадавая колькасць насельніцтва за 2014 год па Рэспубліцы Беларусь у разрэзе абласцей, раёнаў, гарадоў і пасёлкаў гарадскога тыпу (руск.) . Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь (31 сакавіка 2015). Праверана 3 красавіка 2017.
  7. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2016 г. і сярэднегадавая колькасць насельніцтва за 2015 год па Рэспубліцы Беларусь у разрэзе абласцей, раёнаў, гарадоў і пасёлкаў гарадскога тыпу (руск.) . Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь (30 сакавіка 2016). Праверана 3 красавіка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]