Горад Смалявічы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Смалявічы
Smalavicy-administracyja.jpg
Цэнтральная плошча
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Першае згадванне
Горад з
Насельніцтва
16 547 чалавек[1] (2016)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 1776
Паштовы індэкс
222210
Аўтамабільны код
5
Афіцыйны сайт
http://smaliavichy.by  (бел.) 
Горад Смалявічы (Беларусь)
Горад Смалявічы
Горад Смалявічы (Мінская вобласць)
Горад Смалявічы

Смаляві́чы[2] (трансліт.: Smaliavičy, руск.: Смолевичи) — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Смалявіцкага раёна. У 35 км да ўсходу ад Мінска; чыгуначная станцыя на лініі Мінск—Орша. Аўтадарогі злучаюць горад з Чэрвенем, Лагойскам, Смілавічамі. Насельніцтва 16 547 чал. (2016)[1].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню згадваюцца каля 1448 г. як валоданне Доргіевіча. З 1508 г. мястэчка ў Менскім ваяводстве ВКЛ, валоданне князёў Астрожскіх, затым Радзівілаў, Вітгенштэйнаў, Гагенлоэ. Мястэчка моцна пацярпела падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667) і Паўночнай вайны (1700—1721). З 1793 г. у складзе Расійскай імперыі, з 1795 — цэнтр воласці Барысаўскага павета.

У канцы 18 — пачатку 19 ст. Дзейнічалі 2 фабрыкі (Смалявіцкія лесапільныя прадпрыемствы): лесапільная і дрэваапрацоўчая (18941914 гг.), лесапільная і мукамольная (18901910 гг.) і мануфактура (18951902 гг.). Выраблялі дошкі, шавецкія шпількі, муку і крупы. Мелі паравыя машыны і паравыя катлы. Працавалі ў 18991900 гг. ад 40 (на мануфактуры) да 68 чал. (на фабрыках).

У 19091915 гг. у Смалявічах дзейнічаў шклозавод «Вікторыя». Выпускаў ліставое шкло, бутэлькі. У 1910 г. працавала 160, у 1913 г. — 95 рабочых.

У пачатку 19 ст. тут быў палац, які згарэў у 1819 годзе. У 1871 г. каля Смалявічаў пабудаваная чыгуначная станцыя Вітгенштэйнаўская. У 1863 годзе земскае народнае вучылішча, паштова-тэлеграфнае аддзяленне, бровар, рамесныя майстэрні па вытворчасці вопраткі і абутку, кузні. З 1924 г. цэнтр раёна, з 1938 — гарадскі пасёлак. У гады Вялікай Айчыннай вайны акупанты знішчылі тут 2 тыс. жыхароў, у створаным гета расстралялі каля 3 тыс. чалавек. З 1968 года горад. У 1998 Смалявічы атрымалі герб.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 2006 — 14,2 тыс. чал.
  • 2007 — 14,2 тыс. чал.
  • 2016 — 16 547 чал.[1]

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Прадпрыемствы машынабудавання, будаўнічых матэрыялаў, харчовай, лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці. Гасцініцы «Вясна» і «Прыазёрная».

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

  • Свята-Мікалаеўская царква

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. 1,0 1,1 1,2 Численность населения на 1 января 2016 г. и среднегодовая численность населения за 2015 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов, поселков городского типа. (руск.) 
  2. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (pdf)
  3. Ціхаў Гаўрыіл Андрыянавіч // на pawet.net

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Смолевичи // Туристская энциклопедия Беларуси / редкол. Г. П. Пашков [и др.]; под общ. ред. И. И. Пирожника. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 648 с. ISBN 978-985-11-0384-9;
  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 46—47. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]