Брусілаўскі прарыў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луцкі (Брусілаўскі) прарыў
4-я Галіцыйская бітва
Асноўны канфлікт: Усходні фронт Першай сусветнай вайны
Brusilov offensive.jpg
Схема наступлення Паўднёва-Заходняга фронту.
Дата

22 мая (4 чэрвеня) 1916 — 7 (20) верасня 1916

Месца

Валынь, Галічына і Букавіна

Вынік

Перамога Рускай арміі

Праціўнікі
Flag of Russia.svg Расійская імперыя Civil ensign of Austria-Hungary (1869-1918).svg Аўстра-Венгрыя
Flag of the German Empire.svg Германская імперыя
Камандуючыя
Сцяг Расійскай імперыі Паўднёва-Заходні фронт: Аляксей Брусілаў Сцяг Аўстра-Венгрыі Конрад фон Гёцэндорф
Сцяг Германіі (1871-1918, 1933-1935) Паўднёвая армія: Аляксандр фон Лінзінген
Сілы бакоў
Да пачатку аперацыі 534 000 пяхоты,
60 000 кавалерыі пры 1770 лёгкіх і 168 цяжкіх гарматаў[1]

Усяго задзейнічаныя 1 732 000 салдат

Аўстра-Венгрыя і Германія: Да пачатку аперацыі 448 000 пяхоты,
38 000 кавалерыі пры 1301 лёгкіх і 545 цяжкіх гарматаў

Усяго задзейнічаныя 1 061 000 салдат

Страты
477 967 салдат і афіцэраў:
62 155 забітымі і памерлымі ад ран. Параненымі і хворымі — 376 910, без вестак зніклымі — 38 902
Больш за 1 500 000 салдат:
Аўстра-Венгрыя — звыш 1 200 000 (з іх у палон ўзята 408 000 салдат і 8 924 афіцэраў) [2]
Германія — 350 000 забіта, паранена, прапала без вестак або палонных
Commons-logo.svg Brusilov Offensive на Вікісховішчы


 
Усходні фронт Першай сусветнай вайны

Брусі́лаўскі прары́ў ( Луцкі прарыў, 4-я Галіцыйская бітва , 22 мая (4 чэрвеня) 1916 — 7 (20) верасня 1916) — франтавая наступальная аперацыя Паўднёва-Заходняга фронту Рускай арміі пад камандаваннем генерала А. А. Брусілава падчас Першай сусветнай вайны, падчас якой было нанесена цяжкае паражэнне арміям Аўстра-Венгрыі і Германіі і занятыя Букавіна і Усходняя Галічына.

Для адбіцця рускага наступлення Цэнтральныя дзяржавы перакінулі з Заходняга, Італьянскага і Салоніцкага франтоў 31 пяхотную і 3 кавалерыйскія дывізіі (больш за 400 тыс. штыкоў і шабляў), што палегчыла становішча саюзнікаў у бітве на Соме і выратавала церпячую паражэнне італьянскую армію ад разгрому. Пад уплывам рускай перамогі Румынія прыняла рашэнне аб уступленні ў вайну на баку Антанты.

Вынікам Брусілаўскага прарыву і аперацыі на Соме стаў канчатковы пераход стратэгічнай ініцыятывы ад Цэнтральных дзяржаў да Антанты. Саюзнікам удалося дамагчыся такога ўзаемадзеяння, пры якім на працягу двух месяцаў (ліпень—жнівень) Германіі даводзілася накіроўваць свае абмежаваныя стратэгічныя рэзервы і на Заходні, і на Усходні фронт.

Зноскі

  1. Мерников А. Г., Спектор А. А. Всемирная история войн. — Минск., 2005. — стр. 428
  2. Там жа. — Стар. 430

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]