Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь
(Мінабароны РБ)
эмблема
Геральдычны знак — эмблема Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь
МО РБ.jpg
Будынак МА РБ
Агульная інфармацыя
Краіна

Flag of Belarus (1918, 1991-1995).svg Беларусь

Дата стварэння

20 сакавіка 1992

Кіраўніцтва дзейнасцю ажыццяўляе

Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь

Штаб-кватэра

220034, Мінск, вул. Камуністычная, д. 1
27°34′00″ пн. ш. 53°54′35″ у. д.HGЯO

Міністр

Генерал-лейтэнант Андрэй Раўкоў

Начальнік Генеральнага штаба

Генерал-маёр Алег Аляксеевіч Белаконеў

Сайт

mod.mil.by

Палітыка — Партал:Палітыка
Беларусь
Official coat of arms of the Republic of Belarus (v).svg

Гэты артыкул — частка серыі:
Палітычная сістэма
Беларусі

Дзяржаўны лад


Канстытуцыя Беларусі


Прэзідэнт Беларусі



Савет Міністраў


Нацыянальны сход


Судовая сістэма



Адміністрацыйная сістэма


Выбары


Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь (Міністэрства абароны Беларусі) — ведамства ўрада Беларусі, упаўнаважанае кіраваць узброенымі сіламі. Міністр абароны і яго намеснікі прызначаюцца і здымаюцца з пасад прэзідэнтам. Міністр уваходзіць у склад Савет бяспекі Рэспублікі Беларусь. З 27 лістапада 2014 года пасаду міністра займае Андрэй Раўкоў.

Склад калегіі міністэрства з удзелам міністра, яго 4 намеснікаў[1], дзяржаўнага сакратара Савет бяспекі Рэспублікі Беларусь і загадчыкаў відамі ўзброеных сіл таксама ўхваляецца прэзідэнтам. Паседжанні калегіі праводзяцца раз у два месяцы ды з'яўляюцца правамоцнымі пры наяўнасці паловы членаў. Рашэнні ўхваляюцца кваліфікаванаю большасцю галасоў прысутных.

Будова[правіць | правіць зыходнік]

Цэнтральны апарат складаецца з 5 галоўных управаў, 2 управаў, аднаго дэпартаменту, агентцтва і генеральнага штаба[2].

Служба[правіць | правіць зыходнік]

Поўнагадовыя грамадзяне мужчынскага пола ва ўзросце да 27 год праходзяць ваенную службу цягам 18 месяцаў паводле абавязку, а пры наяўнасці вышэйшай адукацыі — цягам года. Найм на ваенную службу ажыццяўляецца з ліку поўнагадовых грамадзян, у тым ліку жаночага пола з 19 год, ва ўзросце да 35 год на пасады салдатаў i матросаў, сяржантаў i старшынаў, прапаршчыкаў i мічманаў, а на пасады афіцэраў — да 30 год. Гранічны ўзрост знаходжання на службе для салдатаў i матросаў, сяржантаў i старшынаў, прапаршчыкаў i мiчманаў, малодшых i старшых афiцэраў, акрамя палкоўнiкаў (капiтанаў 1-га рангу), складае 45 год, для палкоўнiкаў (капiтанаў 1-га рангу) — 50 гадоў, генерал-лейтэнантаў, генерал-маёраў — 55 гадоў, а для генерал-палкоўнiкаў — 60 гадоў. Застацца на службе звыш гранічнага ўзросту ў званні да падпалкоўніка (капiтана 2-га рангу) дазваляецца рашэннямі калегіі міністэрства, а вайскоўцам у званні палкоўніка (капiтана 1-га рангу) і вышэй — рашэннем прэзідэнта[3].

Мінулае[правіць | правіць зыходнік]

У снежні 1991 года першым міністрам па справах абароны Беларусі прызначылі генерал-палкоўніка Пятра Чавуса[4]. Аднак толькі 20 сакавіка 1992 года ўрад ухваліў Пастанову аб стварэнні ўзброеных сіл Рэспублікі Беларусь. У лiстападзе 1992 года Вярхоўны Савет ухваліў Законы «Аб абароне», «Аб усеагульным воiнскiм абавязку i ваеннай службе» ды «Аб статусе ваеннаслужачых», а 6 снежня 1992 года — ваенную дактрыну[5].

Зноскі

Спачылкі[правіць | правіць зыходнік]