Горад Салігорск

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Салігорск
BLR Soligorsk Administration Building.jpg
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Памылка: няправільныя каардынаты (ўведзена: 52, 46, 46, паўночнае, 27, 31, 38, усходняе, )
Першае згадванне
Плошча
9,19 км²
Насельніцтва
101 000 чалавек (2009)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 174
Паштовы індэкс
223710
Аўтамабільны код
5
Горад Салігорск (Беларусь)
Горад Салігорск
Горад Салігорск (Мінская вобласць)
Горад Салігорск

Саліго́рск (афіц. транс.: Salihorsk) — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Салігорскага раёна, на беразе Салігорскага вадасховішча. У 132 км да поўдня ад Мінска; канцавая чыгуначная станцыя адгалінавання Слуцк—Салігорск, аўтамабільнымі дарогамі звязаны з Любанню, Слуцкам, Лунінцом. Насельніцтва 100,8 тыс. чалавек (2006).

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Заснаваны ў 1958 як пасёлак Навастаробінск на месцы в. Вішнёўка Старобінскага раёна ў сувязі з прамысловай распрацоўкай пакладаў калійных соляў і будаўніцтвам калійнага камбіната. З жніўня 1959 ператвораны ў рабочы пасёлак Салігорск. У 1962 злучаны чыгункай са Слуцкам. У снежні 1962 — студзені 1965 у Любанскім раёне. У 1963—1979 уведзеныя ў эксплуатацыю 4 калійных камбіната. З 1963 горад абласнога падпарадкавання, з 1965 — цэнтр Салігорскага раёна.

Прамысловасць[правіць | правіць зыходнік]

Буйны цэнтр горназдабыўной прамысловасці Беларусі і адзін з найбуйных у свеце вытворцаў і пастаўшчыкоў калійных мінеральных угнаенняў — вытворчае аб'яднанне ААТ «Беларуськалій»[1]. Усяго ў Салігорску 62 дзяржаўных і акцыянаваных прадпрыемства. Сярод найбуйнейшых — заводы горна-шахтавага абсталявання, рамонтна-механічны, зборнага жалезабетону, жалезабетонных канструкцый, даследча-эксперыментальны, клееных драўляных канструкцый, ліцейна-механічны. Лёгкая прамысловасць — АП «Купалінка» і ЗАТ «Калінка». 6 банкаў і 155 прыватных камерцыйных структур. Гасцініцы «Алеся», «Жамчужына», «Новае Палессе».

У горадзе добра развіты будаўнічы комплекс, які ўключае ААТ «Будтрэст № 3 ордэна Кастрычніцкай рэвалюцыі», народнае прадпрыемства «Шахтаспецбуд» і Домабудаўнічы камбінат.

Грузавыя перавозкі ажыццяўляе Аўтапарк № 3, пасажырскія — Аўтобусны парк № 1.

Абслугоўваннем гараджан займаецца 105 гандлёвых прадпрыемстваў (63 — з дзяржаўнай формай уласнасці, 42 — з недзяржаўнай) і 11 фірменных магазінаў. У горадзе — 72 прадпрыемствы грамадскага харчавання на 7026 пасадачных месцаў.

Служба побыту прадстаўлена камбінатам бытавога абслугоўвання на 206 працоўных месцаў, 3 атэлье, 13 цырульнямі.

Адукацыя[правіць | правіць зыходнік]

У горадзе знаходзіцца 11 агульнаадукацыйных школ і тры гімназіі, дзе навучаецца каля 18 тысяч навучэнцаў, будаўнічы прафесійны коледж, педагагічны каледж, горнахімічны каледж, эканамічны тэхнікум. Працуе 31 дзіцячая дашкольная ўстанова на 6229 дзяцей. Для арганізацыі пазакласнай выхаваўчай працы дзейнічае 11 спецыялізаваных дзіцячых устаноў. Сярод іх — школа мастацтваў, музычная і мастацкая школы, станцыя юных тэхнікаў, дзіцячы тэатр танца, краязнаўчы музей, цэнтр дзіцячай творчасці.

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Культура[правіць | правіць зыходнік]

Помнік Леніну[правіць | правіць зыходнік]

Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну размешчаны побач з цэнтральнай плошчай горада, на скрыжаванні вуліц Леніна і Казлова. Гэты помнік выраблены ў форме бюста. Аўтар помніка вядомы савецкі скульптар Андрэй Бембель. Помнік усталяваны ў 1979 годзе.

Салігорскі помнік Леніну занесены ў спіс гісторыка-культурных помнікаў Рэспублікі Белапусь[2].

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Солигорск // Туристская энциклопедия Беларуси / редкол. Г. П. Пашков [и др.]; под общ. ред. И. И. Пирожника. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 648 с. ISBN 978-985-11-0384-9;

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]