Зігмунд Фрэйд

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Зігмунд Фрэйд
Sigmund Freud
Sigmund Freud LIFE.jpg
Зігмунд Фрэйд (1922 год)
Дата нараджэння:

6 мая 1856(1856-05-06)

Месца нараджэння:

Фрайберг, Аўстра-Венгрыя (цяпер Пршыбар (Příbor), Чэхія), вуліца Замечніцкая (Zámečnická ulice), дом 117

Дата смерці:

23 верасня 1939(1939-09-23) (83 гады)

Месца смерці:

Лондан, Maresfield Gardens 20

Навуковая сфера:

аўстрыйскі псіхіятр і заснавальнік псіхааналітычнай школы

Подпіс

Подпіс

Зігмунд Фрэйд (ням.: Sigmund Freud — Зігмунд Фройд, поўнае імя Жыгімонт Шлома Фрэйд, ням.: Sigismund Schlomo Freud; 6 мая 1856, Фрайберг, Аўстра-Венгрыя (цяпер Пршыбор, Чэхія) — 23 верасня 1939, Лондан) — аўстрыйскі псіхолаг, псіхіятр і неўролаг. Заснавальнік псіхааналітычнай школы — тэрапеўтычнага накіравання ў псіхалогіі, тэорыі, паводле якой неўратычныя расстройствы чалавека выкліканыя шматкомплекснымі ўзаемаадносінамі несвядомых і свядомых працэсаў.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Раннія гады[правіць | правіць зыходнік]

Зігмунд Фрэйд нарадзіўся ў сям'і галіцыйскіх яўрэяў. Яго бацьку, Якаву, быў 41 год, ён меў двух дзяцей ад папярэдняга шлюбу. Маці Зігмунда, Амаліі Натансон, трэцяй жонцы Якава, быў 21 год. У 1860 годзе сям'я Фрэйда ў сувязі з фінансавымі цяжкасцямі перабралася з Фрайберга ў Вену. У 9-гадовым узросце Фрэйд паступіў у гімназію Сперл (сярэднюю школу), дзе быў адным з лепшых вучняў, і з адзнакай скончыў яе ў 17 гадоў.

Юнацтва[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння гімназіі Фрэйд жадаў зрабіць ваенную або палітычную кар'еру, але з прычыны антысеміцкіх настрояў і матэрыяльных цяжкасцяў яго амбіцыі былі перакрэсленыя.

У 17 гадоў, увосень 1873, паступіў на медыцынскае аддзяленне Венскага ўніверсітэта. З 1876 па 1882 працаваў у лабараторыі псіхалогіі Эрнста Бруке, вывучаючы гісталогію нервовых клетак. У 1881 годзе ён з адзнакай здаў выпускныя іспыты і атрымаў ступень доктара медыцыны.

У сакавіку 1876 Фрэйд пад кіраўніцтвам прафесара Карла Клаўса даследаваў палавое жыццё вугроў. У прыватнасці, вывучаў наяўнасць насеннікаў у самца вугра. Гэта была яго першая навуковая праца. У 1884 годзе вынайшаў метад афарбоўвання нервовых шляхоў хларыдам золата, спосаб афарбоўвання быў прызнаны недасканалым.

У пачатку 1880-х гадоў зблізіўся з Ёзэфам Брэерам і Жанам Мартэнам Шарко, якія аказалі вялікі ўплыў на яго навуковую дзейнасць.

У 1881 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны, працаваў у якасці клінічнага неўрапатолага. З 1902 года — прафесар Венскага ўніверсітэта.

Познія гады[правіць | правіць зыходнік]

У 1938 годзе, пасля захопу фашыстамі Аўстрыі, эмігрыраваў у Брытанію.

Навуковая і даследчыцкая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Артыкулы на тэму
Псіхааналіз

Канцэпцыі
Псіхасексуальнае развіццё
Псіхасацыяльнае развіццё
СвядомасцьПерадсвядомасць
Неўсвядомленая
Псіхічны апарат
ЯноЯЗвыш-Я
ЛібідаВыцясненне
Аналіз сноў
Ахоўны механізм
ПераносСупраціўленне
Персаналіі
Альфрэд Адлер
Эрык ЭрыксанГанна Фрэйд
Зігмунд Фрэйд
Карэн ХорніЭрых Фром
Карл Густаў Юнг
Мелані Кляйн
Хайнц Кохут
Жак ЛаканОта Ранк
Гары Стэк Саліван

Тэорыі
Селф-псіхалогія
Эга-псіхалогія

Стварыў спосаб лячэння хворых з дапамогай псіхааналіза, заснаванага на тлумачэнні асацыяцый, сноў, памылак у дзеяннях кліента. Склаў трохчленную энергетычную структуру асобы: усведамленне, перадсвядомае і бессвядомае. Лічыў, што ў аснове неўрозаў ляжаць сексуальныя праблемы.

Развіў тэорыю псіхасексуальнага развіцця індывіда; у фармаванні характару і яго паталогіі галоўную ролю адводзіў перажыванням ранняга дзяцінства. Спачатку распрацаваў (разам з І. Брэйерам) т.зв. «катартычны метад», сутнасць якога заключалася ў адрэагаванні з дапамогай гіпноза забытых псіхічным траўм. Потым сфармуляваў і перайшоў да практычнага выкарыстання метаду «свабодных асацыяцый» як асновы псіхааналітычнай тэрапіі. Прынцыпы псіхааналізу распаўсюдзіў на розныя галіны чалавечай жыццядзейнасці — міфалогію, рэлігію, фальклор, мастацкую творчасць і да т.п.

Сярод яго асноўных твораў — «Тлумачэнне сноў» (1900), «Псіхапаталогія штодзённага жыцця» (1904), «Лекцыі па ўводзінах у псіхааналіз» (1910), «Татэм і табу» (1913), «Я і Яно» (1923) і інш.

Светапогляд[правіць | правіць зыходнік]

У агульным плане комплекс вучэнняў З. Фрэйда і яго паслядоўнікаў традыцыйна прынята называць фрэйдызмам. Паводле З. Фрэйда, жыццё кожнага чалавека прадвызначаецца двума галоўнымі інстынктамі — сексуальным (інстынкт Эраса, ці прадаўжэння жыцця) і разбуральным (інстынкт Танатаса, ці смерці). Лічыў культуру своеасаблівай сумай «дасягненняў і інстытуцый, якія адрозніваюць наша жыццё ад жыцця нашых продкаў і служаць дзвюм мэтам: абароне чалавека ад прыроды і ўрэгуляванню адносін паміж людзьмі»; даваў ёй дастаткова крытычную ацэнку, бо яна сваімі нормамі, забаронамі і абмежаваннямі падаўляе сексуальны інстынкт, што нярэдка прыводзіць людзей да розных хвароб (найчасцей псіхічных). На думку З. Фрэйжа, праз механізм сублімацыі творцы (вучоныя, філосафы, пісьменнікі, мастакі, артысты і інш.) выцясняюць свае сексуальныя схільнасці і пераводзяць іх у сферу стваральнай дзейнасці.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]