Мікалай II, імператар расійскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Мікалай II
Мікалай Аляксандравіч Раманаў
Мікалай IIМікалай Аляксандравіч Раманаў
сцяг
14-ы імператар Усерасійскі
20 кастрычніка (1 лістапада) 1894 — 2 (15) сакавіка 1917
Каранацыя: 14 (26) мая 1896
Папярэднік: Аляксандр III
Пераемнік: Міхаіл Аляксандравіч[1]
сцяг
5-ы цар Польшчы
сцяг
5-ы вялікі князь Фінляндскі
 
Веравызнанне: Праваслаўе
Нараджэнне: 6 (18) мая 1868(1868-05-18)
Царскае Сяло, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя
Смерць: 17 ліпеня 1918(1918-07-17) (50 гадоў)
Екацярынбург, Пермская губерня, РСФСР
Пахаваны: Тайна пахаваны, меркавана ў лесе ў вёскі Капцякі Пермскай губерні[2], у 1998 годзе рэшткі перапахаваны ў Петрапаўлаўскам саборы
Род: Раманавы
Бацька: Аляксандр III
Маці: Марыя Фёдараўна
Жонка: Аляксандра Фёдараўна
Дзеці: дочкі: Вольга, Таццяна, Марыя і Анастасія
сын: Аляксей
 
Аўтограф: Аўтограф
Манаграма: Манаграма
 
Узнагароды:
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага
Ордэн Белага арла
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Ордэн Святога Уладзіміра IV ступені
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені
Вышэйшы ордэн Святога Дабравешчання Кавалер Вялікага крыжа ордэна Кароны Італіі Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святых Маўрыкія і Лазара
Кавалер шаноўнейшага ордэна Лазні
Ордэн Падвязкі
Каралеўскі Віктарыянскі ордэн
Order of the Golden Fleece Rib.gif Ro3osr.gif
Кавалер ордэна Каралеўскага дому Чакры, Тайланд
Ордэн Узыходзячага сонца 1 класа
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Збавіцеля Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Ганаровага легіёна
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Хрыста
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Нідэрландскага льва
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Лепольда I
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Паўднёвага Крыжа
Ордэн Чорнага арла

Мікалай II Аляксандравіч (6 (18) мая 1868, Царскае Сяло — 17 ліпеня 1918, Екацярынбург) — апошні імператар Расійскай Імперыі з 20 кастрычніка (1 лістапада) 1894 па 2 (15) сакавіка 1917, сын імператара Аляксандра III і Марыі Фёдараўны.

Царстваванне Мікалая II адзначана эканамічным развіццём Расіі і адначасова — ростам у ёй сацыяльна-палітычных супярэчнасцяў, рэвалюцыйнага руху, які выліўся ў рэвалюцыі 1905—1907 і 1917 г., у знешняй палітыцы — экспанисией на ўсход, удзелам Расіі ў блоках еўрапейскіх дзяржаў, супярэчнасці паміж якімі прывялі да вайны з Японіяй і Першай сусветнай вайны. Мікалай II адрокся ад прастолу пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года.

Расія неўзабаве ўступіла ў перыяд грамадзянскай вайны. Мікалай быў адпраўлены Часовым урадам у Сібір, затым бальшавікамі на Урал і расстраляны разам са сваёй сям'ёй. Пазней следчым па справе забойства быў М. А. Сакалоў

Кананізаваны Рускай зарубежнай царквой у 1981 годзе, Маскоўскім Патрыярхатам у 2000.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Прыняў рашэнне прыняць вярхоўную ўладу толькі па волі Устаноўчага сходу (Лыкова Л. А. Пермь: Тайна гибели Михаила Романова — 1-е. — Достоинство, 2010. — С. 14. — 72 с. — (Царское дело). — 3000 экз. — ISBN 978-5-904552-05-3.)
  2. Ъ — Как нашли останки Николая II и его семьи

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Шишанов В. Последний император на Витебщине // Витебский проспект. 2008. № 27. 4 июля. С.3. [1].
  • Шишанов, В.А. «Наконец появился царь…» / В.А. Шишанов // Шагаловский международный ежегодник, 2008: сб. статей; под ред. А. М. Подлипского. – Витебск: Витеб. обл. тип., 2010. – С. 69 – 73. [2]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]